Bedankt voor de kaartjes, emailtjes en belletjes op mijn verjaardag! Deze jongeheer is 30, en nog steeds geen aanleg voor een pens! (even afkloppen op ongelakt eucalyptus hout). Ik ontdek wat lichte inhammen maar gelukkig genoeg haar om de boel af te leiden. We kunnen later nog altijd gaan voor de comb-over. We zijn heerlijk naar “The 7th wave” (geen apostolisch genootschap, maar een restaurant in Ocean Grove) gegaan, waar we voor het eerst met zijn tweeen uit eten zijn geweest. Hard Yakka!
De vrijdag ervoor zijn wij na het werk samen met mijn collega’s naar de pub geweest voor een biertje en een meal. Een van mijn collega’s gaat 2 maanden in de Outback bij Uluru teamleaden, en dat moet natuurlijk gevierd worden! De pubs zijn hier heel anders dan ik me had voorgesteld, of kan herinneren uit 2004: Rookvrij, overal een TV, een grote professionele keuken eraan vast en best lekker eten (voor een pub wel te verstaan!) – Sheppard’s Pie of uiteraard steak & chips!
Op de dag van de opening van de Olympische Spelen (welke sportgek Australie op dit moment beheerst) had ik de officiele Project Launch van mijn Green Corps Project. Oftewel Sander moest voor het eerst “public speaken” in uiteraard het Engels, voor een hoop bobo’s (later bleek een hoopje), die ik zelf had uitgenodigd. Eigenlijk was het best formeel, maar daar hou ik eigenlijk niet zo van, dus dat heb ik een beetje verdraaid tot informeel. Ik dacht ik doe gek: ik nodig de Minister van Werkgelegenheid, Channel 7, 9 en 10 alle local, state and federal politicians en een hoop rangers, environmental officers, CVA-staff members en natuurlijk de ouders van de kinderen uit. Ik dacht nog: “We zien wel wie er komt opdagen, en anders zijn de overgebleven hapjes lekker voor mezelf!”
Ik ging naar huis met 30 party pies, 30 sausage rolls, een lading sandwiches, en genoeg fruit om, de lokale markt 2 dagen van vers fruit te voorzien, en om een ware bevolkingsexplosie van fruitvliegjes te veroorzaken. Beetje enthousiast geweest met bestellen zeg maar; gelukkig heb ik een debit-card van CVA, en gaat het niet uit eigen zak. (Oja, wie hier op bezoek komt drinkt de eerst komende weken uit weggooibekertjes, aangezien ik er daar ook nog een “paar” van over heb (en servetten als WC-papier! je moet toch van je zooi afkomen!)
Als er in totaal 15 mensen waren die uiteindelijk kwamen opdagen, dan was het veel! Ik moet zeggen dat het babbelen me wel makkelijk af ging, want als buitenlander die z’n best doet om Australisch/ Engels te spreken; dat heeft al snel iets ontwapenends! Sowieso valt het me op dat ik nog nooit ben uitgelachen of wat dan ook als ik iets “stoms” zeg in het Engels (zo dansen de muizen hier schijnbaar niet op tafels, en zoeken ze ook geen nails at low tide.) Ik heb de kinderen nog zo ver gekregen dat die ook wat zeiden (waarom ze in het Green Corps Programma zaten, en wat ze hoopte te bereiken met dit werk) Na nog wat applaus, een overdaad aan de eergenoemde hapjes, wat “fake-australian slang” (zeg maar Australisch dialect) van mijn kant en hoop “No worries”, “Good on you” en “See ya!” ging iedereen tevreden naar huis!
Omdat Vanessa intussen 2 vrijwilligers banen heeft aangenomen in Queenscliff heeft ze nu ook een auto nodig, dus zijn we opzoek gegaan naar een tweede auto. Wat voor een maakt in principe niet meer uit (we zaten eerst op het spoor van een oude 4×4, maar we hebben besloten om door te sparen voor een Troop Carrier, die een paar jaar oud is) en dat we nu gaan voor iets wat rolt (criterium 1), geregistreerd (criterium 2) kan worden en geen waterschade heeft (criterium 3). Moet lukken hier, alhoewel ze hier voor tweedehands auto’s soms exorbitant hoge bedragen vragen. Je ziet soms gerust een auto met 700.000 km. op de teller gerust voor 5000AUD over (of beter gezegd onder) de toonbank gaan, en dan hebben we het gewoon over een saaie sedan!
Vanmiddag hebben we beslag gelegd op een 1997 Ford Falcon EFII Futura 4.0L V6 Automaat. Weer een thursty lump met maar 165.000 KM op de teller. Verder ABS, airco, cruise control, electrische ramen (die het maar mondjesmaat doen. Die het prima doen! Bedankt Sjon!) en spiegels, remote boot release, trekhaak en andere kleine grappige dingetjes, zoals dat iederen een eigen leeslampje heeft. Ook nog een half jaar registration (wegenbelasting en verzekering in 1) en een zeer recente grote beurt voor iets minder als 2000 euro. Hij rijdt als een limousine, met als enig nadeel dat de automatische versnellingsbak bij hard optrekken wat slipt. De headgasket is vervangen 7000 km. terug, wat de beruchte zwakke plek is van onze nieuwe hut! We zien de Holden Commodore als onze eerste auto, en deze als “erbij”. De Holden stallen we dus altijd droog, en we moeten nog een manier van inparkeren ontdekken om beide auto’s droog in de schuur te stallen, en er ook nog weer uit te krijgen. (wat vanwege de bomen soms nu al in z’n achteruit een ware circustruuk is!
Intussen ben ik op een amateuristische manier “grass trees” en “tree ferns” aan het kweken. Naast ons huis staat een fernery (een overkapping met gaas wat 50% van het zonlicht uitfilterd) en daar moet het gaan gebeuren. Vandaag ga ik de eerste 100 planten zaden/sporen zaaien in speciale “tubes”. Ik had immers op mijn CV gezet: “propagating indigenous plants”, dus dan moet ik het ook waar maken! Vanessa gaat tomaten en aardbeien kweken, dus dat wordt possumvoer, na een paar maanden!
We zijn er nog niet uit of we het huurcontract willen verlengen. Het hangt er ook een beetje vanaf of we een ander huis voor die prijs kunnen krijgen, en op welk tijdstip. Misschien kun je het je herinneren dat dat een jaar geleden ook niet even makkelijk ging i.v.m. het hoogseizoen, en dadelijk een jaar later, is het natuurlijk weer hetzelfde tijdstip! Nog even goed over nadenken dus.
Als alles volgens de planning gaat komen er best wat mensen langs komend jaar. Geweldig! Iedereen is natuurlijk meer dan van harte welkom! We vinden het zo leuk om mensen “onze achtertuin” te laten zien! Dus hoe meer zielen, hoe meer vreugd!
Nes: Na 7 maanden in de newsagency gewerkt te hebben en geen leuker ander werk gevonden te hebben in bijvoorbeeld toerisme en de erfgoedbranche, is het tijd geworden om er iets leuks naast te doen, waar ik iets meer hersenwerk kan verrichten! Een nieuwe uitdaging: vrijwilligerswerk.
Sinds ik hier ben, hebben meerdere mensen mij aangeraden om volunteer work te gaan doen. In de organisatie waar je volunteert, weten ze dan wie je bent, wat je kunt en heb je een grotere kans om uiteindelijk betaald werk te krijgen. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik heb nu 2 vrijwilligersbanen: bij CVA heritagecare (organisatie Sander, erfgoed afdeling) en bij het Marine Discovery Centre. Volgende week zaterdag begint mijn training bij het Marine Discovery Centre, een educatiecentrum wat op het zeeleven van de Zuid Victorian kust is gericht. Vele toeristen en schoolklasjes bezoeken het centrum om de aquaria te bekijken, te snorkelen in Swan Bay, aan ‘rock pool rambles’ (neuzen tussen de rotsen naar zeeleven) mee te doen en te kanoen. Van september t/m december zal ik een aantal weekenden een training volgen, wat me uiteindelijk certificate 3 oplevert (mbo) waardoor ik me officieel tour guide kan noemen. In de zomervakantie begint het vrijwilligerswerk.
Voor CVA heritagecare ben ik twee keer per week in het Fort van Queenscliff werkzaam. Het Fort is in 1860 gebouwd om de ingang van Port Phillip Bay te verdedigen. Een deel is leger basis en een deel is museum. Ik werk in de archieven van het museum en mijn taak op dit moment is het achterhalen wie er precies in de basis als soldaat hebben gezeten vanaf 1860 (dat is nooit goed bijgehouden).
Dat doe ik aan de hand van logboeken die van elk jaar zijn bijgehouden. Nakomelingen van deze soldaten kunnen dan in het Fort kijken of hun opa / overgrootopa etc. ooit daar is gelegerd. Het mooie van dit werk is dat ik ook cursussen mag volgen (catalogiseren, tentoonstellingen) en ook in aanraking kom met mensen van Heritage Victoria, waar ik graag voor zou willen werken.
Voor wat meer foto’s: klik hier (helaas is onze mac gecrashed, dus volgende keer wat meer foto’s!)
Let’s see what the future brings!
