Wouldn’t it be nice?

 

Weer een groot “gat” tussen onze laatste post en deze. We leren het nooit. Of misschien wel. Immers tijd bepaalt niet hoe vaak we schrijven, maar wat er te melden valt toch? In plaats van een opsomming te geven over uitstapjes naar de Yarra Ranges (die nu deels afgefikt zijn, maar over de branden weten jullie al genoeg via het Nederlandse nieuws), ons kampeerweekend bij Cape Otway en de eeuwige verhalen over werk, eerst maar eens iets over “hoe wij Australie ervaren”.

Johanna Beach

Mis ik Nederland?

Nee… Nederland als land, cultuur en mentaliteit mis ik niet. Ik denk eigenlijk nooit aan Nederland. Niet aan het land zelf. Niet aan de groene graslanden, gezellige terrasjes en smalle steegjes. Niet aan de goede boekwinkels, koude winterochtenden en katespek op roggebrood. Ik denk er gewoon niet aan, terwijl dat allemaal juist geweldig is aan Nederland. Het komt gewoon niet in me op om daar aan te denken. Het heeft ook niet zoveel zin om daar aan te denken. Oke, oke… niet alles hoeft “zin” te hebben, maar om 1 of andere reden, is er geen aanleiding voor. Alleen als ik op de Bartimeus Kalender kijk bij ons in de keuken of de nieuwe NCRV-serie van Maarten van Rossum over Nederlandse cultuurlandschappen dan sta ik er even bij stil, en schrijf ik dit op in het blog. Misschien komt dat omdat we nog erg druk zijn met ons leven op te bouwen, of omdat we nog te kort uit Nederland vertrokken zijn, zeker niet om dat te verdringen! Het komt gewoon niet in me op!

Telegraph Station Cape Otway

Voel ik mij thuis?

Wat is thuis? Thuis moet een gevoel zijn, niet een plek. Als ik na mijn werk thuis kom, dan heb ik niet een speciaal gevoel dat ik “thuis” kom. Ik had dat ook niet echt in Nederland. Ik ging voor mijn gevoel naar mijn huis, niet naar thuis. Ik weet ook niet zo goed wat ik mij moet voorstellen bij het gevoel “thuis”. Als klein kind is thuis waar “papa en mama” wonen, maar zo gauw je uit “thuis” gaat, dan is “thuis” een ander “thuis” geworden. Thuis is voor mij een persoon, in plaats van een plek. Thuis kan Nes zijn. Thuis is de plek waar mensen zijn waarom je geeft, en die om jou geven. Thuis is dus toch ook een beetje in Nederland en in Australie. Thuis is de Wereld! Thuis is meer dan ‘t “Huis”.

BBQ on the veranda

Dromen?

Toen we anderhalf jaar geleden weggingen uit Nederland had ik een aantal dromen. Daarvan zijn er nog heel veel niet gerealiseerd, maar ook een aantal wel. Hier ligt dus nog uitdaging genoeg. Ook soms dromen moeten bijstellen, maar dat zijn dingen die je algaande leert. Iets waar wij absoluut uit zijn, is dat wij nooit in een stad willen wonen. 99% van de emigranten gaat naar 1 van de state capitals (Melbourne, Sydney, Perth, enz.), maar daar leef je relatief nog steeds hutjemutje, heb je verkeersproblemenen, grotere sociale problematiek en je kan niet even snel de stad ontvluchten om tot rust te komen in rural/natural areas. Door in regional Victoria te wonen, moet je wel weer wat inleveren: openbaar vervoer is waardeloos, banenaanbod en lonen liggen aanzienlijk lager, cultuuraanbod is minder en speciaalzaken zijn lastig om te vinden. Gelukkig krijg je er ook weer wat voor terug: 1 stoplicht in het dorp, community spirit, binnen 5 minuten zie je geen huizen meer, en je voelt je sneller bekend / gekend. Nooit geweten dat iemand als ik, waarde hecht aan deze mate van kleinburgelijkheid! Alhoewel… misschien is het genetisch.. immers mijn broer is in een nog veel kleiner gehucht gaan wonen! Maar ik vind het geweldig. Nu pas weet ik hoe mensen die in het Friese Echtenerbrug, het Overijsselse Blankenham of het Gelderse Kekerdom wonen, zich kunnen voelen. Het is geweldig!

12 Apostles

Arbeit!

Op werk gebied breken er spannende tijden aan: Nes werkt een klein aantal uren op het Marine Discovery Centre van de Department of Primary Industry (Ministerie van Landbouw en visserij), maar hierover vertelt ze later meer, en mijn contract als Project Officer op The Island loopt bijna ten einde. Vrijdag 13 maart heb ik een sollicitatie gesprek op een positie als Community Engagement Officer. Ik blijf in ieder geval tot en met 10 april werken op The Island, en op dit moment hebben we op de kop af 4500 konijneholen behandeld met Aluminium Phosphide, en is het brown snake en tiger snake gallore! Eentje wilde zelfs onze auto aanvallen. Mafkees!

Koala spotted!

Marvelous Melbourne?

Ook zijn we nog naar Scienceworks geweest: Nes had vrijkaartjes gescoord op haar werk, dus als cheapie Hollanders zijn we naar de voet van de Westgate Bridge gegaan, waar het museum zit. We hadden helaas een totaal verkeerd beeld bij het museum… en dit werd bevestigd bij de kassa, toen ons werd gevraagd: “Just two adults… no kids?”. Na 10 minuten rondgelopen te hebben was ik duizelig in mijn hoofd, met het gevoel te veel haring met ui te hebben gegeten en Vanessa kreeg last van hoofdpijn. Zoveel knipperende lampjes, schreeuwende geluidjes, rennende kinderen, bewegende beelden en felle kleuren. Pffff….. daar hadden we niet op gerekend: een doe-activiteiten centrum rondom het thema “wetenschap & technologie” ingericht als de Carnaval Parade bij de Efteling. Vreselijk! Met hoofdpijn daarna naar een verjaardag in Melbourne van Mark (Collega Nes) in een park in Melbourne waar hij een grote Bring Your Own BBQ organiseerde! Wederom leuke mensen leren kennen, en wat nieuwe ideeen voor het bierbrouwen.

Mark & Nes in the Yarra Ranges

Over bierbrouwen gesproken!

Ik heb mijn eerste bier gebrouwen (een Coopers Lager) … de kleur is sprankelend licht amber geel, het schuim bij inschenken stevig, en goed van kleur.. maar de smaak is raar. Erg raar! Het zure is na 2 maanden rijpen in de kast verdwenen, maar nog steeds is Oranje Bier (Bwergh!) lekkerder dan mijn eigen bier. We laten het dus nog maar een maandje staan … en kijken of het beter wordt!

Beer!

Het eerste biertje wilde ik testen met Jan Hilbrand en Joanne, die hier eind januari langs kwamen, maar gelukkig hadden we nog wat “winkelbier” in huis! Kijken of het een groter succes wordt als Sjon, Nick en Moniek langskomen over een week of 2. Vandaag een tweede batch gebrouwen (Coopers Pale Ale), een iets donkerder en zoeter bier. Hopelijk lukt deze 23 liter beter!

Jan Hilbrand en Joanne

Nes: Patience is a clean case!

Het is het lange wachten waard geweest….ik heb een paar uurtjes per week werk als sessional teacher bij het Marine Discovery Centre!!!!!! Na een zomer lang volunteeren, ben ik naar mijn manager toegestapt en heb hem gezegd dat ik heel graag wilde werken bij het MDC als docent. Zijn tip: veel sessies kijken en een kano cursus doen (zodat ik de kanotochten ook kan organiseren). Zo gezegd zo gedaan (kano cursus moet nog plaatsvinden)….helaas lukte het me niet meer om dat allemaal met mijn newsagency werk te combineren. Dus daar ben ik gestopt! . Het is wel echt een droom baan: wel de lusten van het onderwijs (leuke lessen outdoors) en niet de lasten (geen nakijkwerk, geen droge stof, geen extra taken, geen ouderavonden, geen ouders aan de lijn).

Post burned on Ash Wednesday 1983

Mijn werk houdt in: met klassen van basisschool en middelbare school, die bij onze organisatie op excursie zijn, gaan kanoen in een wetland gebied, snorkelen, de rockpools op aan de kust, de duinen in, boottochten ondernemen op Port Ph Bay (baai voor Melbourne). Allemaal educatieve excursies over de lokale marine environment (ben dus veel met biologie bezig…Sanders vak…maar hierbij durf ik te zeggen dat ik nu meer weet over de marine biology van deze omgeving dan hem!!! – NOOT SANDER: Dat betwijfel ik!!!)). Ook ontvang ik klassen in het centrum waar ik ze rondleid in het aquarium, de kids begeleid in het aanraken van krabben ed. bij de touch tank (dat ze de arme beestjes niet mishandelen) en uitleg geef over plankton m.b.v. microscoop / walvissen. Er is een klas lokaal en lab waar ik ook af en toe les geef….dat is de enige situatie waarin je lesgeeft als op een school. Maar goed….erg cool werk dus… I love the outdoors and natural areas, dus dat komt mooi uit! Nu nog iets meer uurtjes…

Reg, Tina en Nes

Help! (I need somebody!)

Het is Sander weer gelukt: voor de 4e keer dit jaar is hij in de krant gekomen!!!!! 3 keer stond hij er in voor zijn werk, maar dit keer stond hij in een ‘landelijke’ krant (ze doen hier niet aan landelijke kranten, maar aan kranten per staat) omdat hij op een Beatles festival was in Ballarat. En wat deed hij daar? Om zijn Beatles gekke vriendin een plezier te doen…..en die was even 5 min ergens anders, en voordat ze het wist werd haar vriend alweer gefotografeerd voor de ‘Courier’. Terwijl zij een Beatles shirt aan had en toch wel als echt fan kan worden gezien….tja…..ik moet toegeven, ik ben jaloers. Op het festival memorabilia bekeken, de super cover band ‘ Rubber Soul’ gezien en er was een foto tentoonstelling in de art gallery over John Lennon. Gemiddelde leeftijd aanwezig op festival: 50 plus.

Beatlemania

Day tripping

Eind januari is het long weekend van Australia Day. We zijn een aantal dagen gaan kamperen bij Cape Otway. “Camping among koala’s”, klonk goed, en tegen de avond zetten we onze tent op naast een weiland, onder de Manna Gums, met inderdaad een stuk of 5 koala’s erin. Kippen (en de onlosmakelijke haan), schaapjes en ganzen naast ons, en voor de rest niemand op ons veld. TOT de volgende ochtend: met dopogen de tent open maken, om vervolgens met je voeten in het dauw van het gras te stappen en uit te kijken over 6 tenten en auto’s die ons volledig ingebouwd hadden. Bij het wegrijden moest iedereen (en we genoten er stiekem van!) opstaan, spullen verzetten, enz. By Cape Otway heerlijk bekende plekken bezocht als Twelve Apostles, Cape Otway Lighthouse maar ook minder bekende als Parkers Inlet, Johanna en Moonlight Head.

Cape Otway Lighthouse

Hoogtepunt van deze zomer was tot nu toe met Tina samen in Moggs Creek in hun vakantiehuis (kwijl) te zitten. Aan de Great Ocean Road, met uitzicht op de Zuiderlijke Oceaan en de Bush! Geen tv, geen winkels, geen verkeer. Boekje lezen, beentjes strekken, beetje zwemmen, lekker eten en voor de rest helemaal niets. Paradise by the sea! Met de honden Reg en Sox in de zee, en een beetje door de tuin lopen van hun bush block. Zoals ik al zei: niet alle dromen zijn gerealiseerd! De zomer loopt al weer bijna teneinde. Vandaag sinds 2,5 maand voor het eerst wat regen, en de eerste keer dat wij onweer in Australie horen.

Moggs!

Oude foto’s: http://picasaweb.google.com/abschipperen

Nieuwe foto’s: http://picasaweb.google.com/vejwiggenraad

Where the wild roses grow

“It is spring in the eyes of the dentist-assistant!”…. mijn collega-vrijwilligers kijken mij vragend aan als ik dat zeg… De temperaturen zitten tussen de 15 en 20 graden, met af en toe een rare uitspatting richting de 25. Iedere paar dagen wel een flinke bui en alles is knal groen! De winter is hier samen met het voorjaar de periode voor al het nieuwe groen, en onze tuin is 1 geurende bloemenzee, die navernant ook allerlei vliegen, bijen, wespen en andere uit de kluitengewassen zweefbeesten aantrekt! De mieren beginnen weer hun oorlogspad over ons kozijn te verkennen, de magpies duiken weer op je af als je iets te dicht bij hun nest komt en de hooikoortspatienten krijgen weer volop adviezen van Australische versies van “Klazien uit Zalk”. Het is waar! Het is lente!

Mijn vrijwilligerswerk op het Fort gaat goed. Er kan ook weinig eigenlijk niet zo goed gaan. Er gebeurt nu eenmaal daar niet zoveel, en pas als ik de munitiekamer zou laten ontploffen zou ik daadwerkelijk kunnen zeggen dat het niet zo goed gaat op het werk. Om eerlijk te zijn, is het een beetje saai archief- en computerwerk. Mar aan de andere kant is het wel erg leuk om met “heritage freaks” om te gaan en enigszins serieus genomen te worden, omdat je als inwoner van Europa al bijna als een volbloed historicus wordt gezien! In plaats van de hele dag verhalen over Angelina Jolie en Neighbours aan te horen, hoor ik op mijn niet-betaalde baan redelijk interessante dingen over de militaire historie van Australie. Afgelopen woensdag heb ik een cursus ‘museum interpretation and exhibitions’ gehad in Colac. 1,5 uur rijden, door het platteland van Victoria: schapen, heuvels, schapen, homesteads, schapen, oude muurtjes en schapen. Prachtig mooi! En de cursus was ook leuk!

De cursus, die ik volg om officieel tour guide / vrijwilliger te worden in het Marine Discovery Centre, is ook super. De groep bestaat voornamelijk uit biologiestudenten van Universiteiten in Melbourne, oftewel jongeren van begin 20. Gelukkig zijn er ook wat ouderen (ja ik weet het, ik studeerde vorig jaar ook nog!) ….waaronder een jongen uit Melbourne, van mijn leeftijd, waar ik het erg goed mee kan vinden. In de tussen tijd ben ik dankzij de cursus al op een boat cruise geweest op de Port Philip Bay (de baai voor Melbourne). Dat zal ik ook met de groepen toeristen moeten gaan doen.

Degene die weten hoe mijn zeebenen er voor staan, weten dat ik in 2004 gezworen heb nooit meer op een boot te gaan, maar dankzij mijn goede voorbereiding (snel in de ochtend nog naar de pharmacy om snel wat te halen tegen het over de railing hangen met je hoofd voor 4 uur “in a row”!) ben ik niet ziek geworden, want oh wat ging die boot tekeer, en heb ik kunnen genieten van een kolonie zeehonden (edit Sander: Voor de 3e keer zeeLEEUWEN! Ze hebben geen uitwendige oren dus zijn het LEEUWEN!) en een kolonie Jan van Genten (best wel  zeldzaam in Nederland). Aankomende week zal ik de eerste groepen families/tourists gaan begeleiden want de schoolvakantie is begonnen. Spannend, maar wel erg tof!

In de weekenden gaan we als “de toerist” nog steeds op stap. De afgelopen tijd hebben we Maits Rest Rainforest Walk bij Apollo Bay bezocht . We waren daar ook in 2004, en Sander ook nog eens afgelopen Juni, maar voor mij was het dus al lang geleden. Het is ongeveer 2 uur rijden en we hebben eens een andere route genomen dan de kust. Door het binnenland is erg leuk, en je komt veel onverwachte dingen tegen (vulkanen, kratermeren, Hollandse koeien en watervallen.) 

Twee weken terug zijn we in de Brisbane Ranges NP gaan wandelen, 1,5 uur ten noordwesten van Ocean Grove. De Anakie Gorge walk was pas weer heropend omdat er een jaar geleden overstromingen waren geweest. Het is ‘koala country’ maar we hebben er geen een gezien. Wel een swamp wallaby gespot (zitten ook voor ons huis in het Ocean Grove Nature Reserve) en wij moesten de Aussies, die ook stonden te kijken, vertellen wat voor soort het was!

Sander heeft daar nog een uitgebloeide bloem van een Grass Tree gevonden en de zaden eruitgepulkt. Deze zijn inmiddels gezaaid in “tubes”, en het kan een jaar duren voordat ze uitlopen. Pas na ongeveer 20 jaar zijn ze een enigszins aantrekkelijk plant. Lange termijn tuinieren zullen we maar zeggen.

 

Ahaa… Sander hier! Laatst zijn we in Melbourne geweest, omdat Nes voor de bruiloft van broeder “Philly” maar geen geschikte outfit kan vinden in Geelong. Nog twee weken en dan gaat Nes naar de Filipijnen dus de tijd begint te dringen. Bruiloft in Manilla betekent “chique”!

Na ook in Melbourne niet geslaagd te zijn, zijn we naar de Royal Botanical Gardens geweest om daar het voorjaar te proeven. Prachtig mooi… Ik ben helaas nog nooit in de Keukenhof geweest, maar ik kan me zo voorstellen dat de gemiddelde seniore bezoeker ook de Botanical Gardens geweldig vindt! Zo ook wij. Naast de tuinen ligt de Shrine of Remembrance, waar op dat moment een ceremonie van de Royal Australian Air Force werd gehouden. Onderin de shrine zit een soort van museum/stilte centrum waar Huib (Hollander Ocean Grove) een project heeft. Erg indrukwekkend!

Afgelopen weken op het werk waren erg afwisselend, en de kids beginnen zich eindelijk te gedragen zo als ik het zou willen: Meer dan 1 zin kunnen vormen zonder het woord “f*ck”, veiligheidsvesten en handschoenen aandoen zonder dat ik ze het hoef te zeggen en, beleefd mensen begroeten met “How are you doing”. 1 jongen die ’s ochtends instapt zei nooit wat, maar die heb ik gezegd niet meer in te stappen zonder mij vriendelijk (al dan niet voorzien van een glimlach) te begroeten. Ach ja… we komen er wel.

Deze week stond het maken van een “freckled-duck-enclosure”, in een reservaatje net boven Geelong: Serendip Sanctuary. Erg leuk, en de kids mochten nog helpen met de kunstmatige inseminatie (uiteraard hadden de kids daar een politiek incorrect andere benaming voor) van een brolga (= kraanvogel). Ik maak af en toe wat foto’s op het werk, met mijn mobiel.. de kwaliteit is zozo, maar wel leuk om te zien (denk ik). Dit weekend is de zomertijd ingegaan (the end of day light saving).. en het tijdverschil is nu 9 uur, todat jullie wintertijd ingaat (dan wordt het weer 10 uur)

We hebben trouwens een tweede foto-album website, omdat de “eerste” vol is. Het maximum aantal MB is ingebruik, en aangezien we ze niet willen deleten, hebben we nu dus een extra album. Klik hier voor de nieuwe foto’s. 

Klik hier voor de oude foto’s.

Cheers!