Superunknown

6 months

Vandaag (bevrijdingsdag in NL) zijn we precies een half jaar geleden vertrokken uit Nederland. Uitgezwaaid door lieve vrienden en familie en natuurlijk Hera de Hond! Als ik er nu aan terug denk lijkt het alsof ons vertrek pas gisteren was. Zelden staan gebeurtenissen bij mij zo goed op mijn netvlies gebrand. In de tussentijd is er natuurlijk zowel in Nederland als in Australië een hoop gebeurd, maar voor ons lijkt Nederland stil te staan. Natuurlijk is dat niet zo, maar het voelt aan alsof Nederland hetzelfde is gebleven sinds 5 november, en dat alleen de omgeving rond ons heen veranderd. Onzin natuurlijk!

Anzac Day

Uiteraard hebben de Ozzies een andere dag dan 4/5 mei om vrijheid te vieren en de doden te herdenken. Zij doen dat vooral op Anzac Day, 25 april. Hier in Ocean Grove was er een veteranenparade en een herdenking bij het monument. Aangezien ik normaal met scouting op 4 mei altijd bij het Oorlogsmonument in Vriezenveen was, ben ik hier na de Anzac Service geweest. Verder daar nog wat foto’s gemaakt.

Dagelijks kijk ik even via Internet naar de NOS-headlines. Niet alleen om te kijken naar wat er gebeurd is in Nederland, maar ook om wat van het wereldnieuws mee te krijgen. Het nieuws hier in Australië is zo oppervlakkig dat ik beter kan vertrouwen op het Nederlandse journaal! De eerste items in het nieuws zijn vaak over auto-ongelukken, echtscheidingen van “celebrities” en de nieuwe blessures of schandalen van bekende Footy (AFL) spelers.

Natuurlijk is het onzin dat Nederland stil staat, en voor jullie zal het zo zijn dat er juist in Australië weinig gebeurt! En eigenlijk klopt dat ook een beetje. Ze lopen zo’n beetje met alles een beetje achter hier (een jaar of 10). Op zich is dat ook eigenlijk best grappig. We voelen ons bijna tijdreizigers! Meeste auto’s hebben achterwielaandrijving, en de switch naar voorwielaandrijving begint nu pas op gang te komen. Grote delen van het land hebben geen toegang tot Internet, telefoonkosten zijn nog erg hoog en breedband-internet is helemaal een luxe. De caissières in de supermarkt staan nog, en pakken de boodschappen voor je in. Veel mensen doen hun auto niet op slot, laat staan hun huis! En zo kan je nog wel even doorgaan. Als Nederland eind jaren ’80? Sommige dingen zijn prettiger, en andere weer minder prettig als in Nederland.

Herfstbok

Het is hier nu herfst. Een erg prettige herfst wel te verstaan. De temperatuur komt dagelijks nog tot 18 of 20 graden, maar de lucht laat iedere dag wel wat blauws zien. Asgrauwe dagen zijn hier zeldzaam. Eucalyptussoorten verliezen hun bladeren niet, en alleen de geïmporteerde Europese bomen laten hun bladeren vallen. Heel af en toe zien we dus wel schitterende herfstkleuren van kastanjes, beuken, eiken en esdoorns. Maar doorgaans is alles groen. Behalve het gras! (Behalve het gazon hier naast op de foto!) Het gras op akkers en in wegbermen is dor en geel. In de winter wordt alles weer groen, om vervolgens in de zomer te verschroeien tot een geel tapijt. Ach ja … het gras is altijd groener ergens anders. Helaas geen tarwebok in de winkels! Of lekkere kruidenbitter!

Verloopje

Met ons is afgelopen half jaar natuurlijk aardig wat gebeurd. Even een overzicht:

• 5 november naar Australië.
• 12 november naar Geelong om daar in de regio te settlen. Ruim een maand op een camping gewoond.
• 13 december een auto gekocht.
• 14 december een huurhuis betrokken.
• 4 januari heeft Nes een casual job gevonden in de Newsagency (en nog een ochtend in een vegetarisch restaurant gewerkt!)
• In maart heeft San een job gevonden bij Conservation Volunteers Australia.
• In april heeft San een EHBO-cursus, een Bedrijfsveiligheidscursus en een Slipcursus gevolgd.
• Begin mei Sanders eerste werkweek achter de rug

Uiteraard zijn er veel meer dingen tussendoor gebeurd!

Conservation Volunteers Australia (CVA)
De eerste werkweek zit erop. Mijn contract is getekend (inclusief alle andere verklaringen: verantwoord internet gebruik, eigen risico bedrijfvoertuig, pensioenfonds, enz. Nu nog wachten op het eerste bijschrift op de rekening! Deze week heb ik een project gedraaid in samenwerking met de City of Greater Geelong (CoGG). Samen met hun crew (Conservation Management Team, olv Joss) hebben we op 3 verschillende plekken een aantal plantensoorten bestreden. Met “we” bedoel ik de local volunteers, waarvan in dus deze week de Team Leader was. De hele week had ik de bus (Toyota Hiace Commuter – 11 persoons) bij huis, en ’s ochtends haalde ik de trailer (een tandemasser met bak) op bij het depot in North Geelong, waarna ik de volunteers ophaalde bij de Barwon Nursery (Plantenkwekerij).

Eind volgende week heb ik 4 dagen een project voor CVA Melbourne. Onder andere een project in de Werribee Gorge (een canyon ten westen van Melbourne). Ben benieuwd!

Het volgende filmpje is een commercial van CVA. Geeft wel een aardig beeld van mijn werk!

Voor de foto’s: http://picasaweb.google.com/abschipperen

Songs for the deaf!

Op de vraag “Hoe gaat het daar in Australië?” moet ik oprecht antwoorden “z’n gangetje”. Van te voren had ik nooit verwacht dat ik dat binnen 3 maanden na aankomst zou kunnen zeggen, maar het dagelijks leven begint vorm te krijgen.

Iedere dag genieten we nog van onze omgeving en de ontspannen sfeer, in deze voor Australische begrippen drukke vakantietijd.

Langzaam aan beginnen we wat mensen te ontmoeten en zijn we uitgenodigd voor onze eerste Great Ozzy Barbie tijdens het Australia Day Weekend. Maar voor de rest gewoon zijn gangetje.

Surprise, surprise!

Gisteren nog verrast bij de supermarkt terwijl er een “bloke” van een jaar of 35 vanaf de andere kant op ons af kwam gelopen met “Hey Alex, how are you doing?” …… Geen flauw idee wie het was! En niet dat we zoveel mensen al kennen dat we zelfs al vergeten wie we ontmoet hebben. Na wat goed gecamoufleerde eerste seconden met een hoog “not too bad, and yourself?” – gehalte, kwam gelukkig zijn partner er bij staan (die mij ook niets zei!). Gelukkig stelde de “bloke” zich voor aan Vanessa (omdat hij zich blijkbaar al aan mij had voorgesteld) met “I’m Brad, your neighbour!”.

Bleek ik hem een week geleden de hand te hebben geschut als ware ik Tim the Toolman Taylor uit de serie Home Improvement en was Brad de buurman Wilson die nooit boven de schutting uitkomt. Ze waren erg aardig: “If there is anything we can do for you?

Een nat pak!

Aangezien we hier rechtstreek tegenover Antarctica zitten, hebben we op de kust van Victoria een koude golfstroom. Na een half uur snorkelen moet je dan wel uit het water om onderkoeling te voorkomen. De oplossing is hiervoor een wetsuit, en die waren nu net “on sale”. Het is er 1 geworden met lange mouwen en korte pijpen. Een 3/2 millimeter pak noemen ze ook wel een “spring suite”. Dus deze meteen uitgetest tijdens vloed met een onrustige zee. (zulk goed surfweer met pipewaves voor de kust!) en golven die stuk slaan op het rif. Het pak werkte supergoed, en hopelijk heb ik er vele jaren plezier van.

The Neighbourhood Watch

Het Ocean Grove Musical festival (georganiseerd door o.a. 2 Nederlanders) was erg leuk. Voornamelijk bluesmuziek, en de zeldzame mogelijkheid om publiekelijk op straat je biertje te mogen opdrinken (“Please drink only in the special designated drinking area!”). Zo raar hier! Wat heel sterk leeft is de gemeenschapszin. Iets wat ons persoonlijk erg aanspreekt, zolang het zich niet uit in kleinburgerlijkheid en sociale verplichtingen. Tot nu toe, is het mooi gedoseerd.

Sneak through

Vanuit ons huis hebben we een sluippaadje gevonden naar het natuurgebied hier vlakbij. Kunnen we toch nog op 10 minuten lopen kangaroo’s zien! Als je maar langzaam genoeg aankomt lopen, blijven ze best lang zitten. We hebben trouwens eens onze auto op de parkeerplaats boven op een mierennest gezet (en dan serieuze grote rode mieren) met als resultaat bij terugkomst de binnenkant van de auto vergeven was met mieren, die door ventilatorroosters naar binnen zijn geklommen.

Opa kijk ik vond op zolder…

De Opendag op het Zuyderzee College is intussen geweest, en collega’s (oud-collega’s klinkt raar) Henk en Rene hebben nog een live-verbinding gemaakt via Skype op grootscherm in de kantine, en later nog in de verschillende lokalen waar ik altijd zat (of beter gezegd stond!). Super!

Are you death? by Nes

Mijn werk bevalt prima! Ik krijg steeds meer uren en heb inmiddels al een nette pantalon aan (12 euro in de sale…echt ongelooflijk) in de zaak i.p.v. mijn jeans, die helaas niet ‘konden’. Het verstaan van de locals is soms moeizaam, vooral als men zacht en onduidelijk spreekt. Zo kwam er van de week een oude heer die zei ‘the Addy’ (zo wordt liefkozend de lokale krant “Geelong Advertiser” genoemd), maar daarnaast zei hij een adres: ‘… and Miller mile 20’ en gaf me 50 dollar.

 

 

Omdat hij me zoveel geld gaf en een adres er bij noemde, dacht ik dat hij zijn “paper bill” wilde betalen. Maar het adres stond niet in het bestand! Dus ik vroeg hem wederom wat het adres was. Zegt hij heel hard: ‘I’m deaf!’. Probleem … hij stond er al heel lang, verstond mij niet en na weer checken, en wederom ‘I’m deaf!’ (het adres stond echt niet in bestand!) had collega Renee een heldere ingeving : hij wilde sigaretten van het merk Miller, mild, 20 sigaretten in een pakje. Ooohhhh!!!

Maar goed, gister was ik na deze nare situatie de ‘good samaritan’ omdat er een oude heer zijn beltegoed van zijn mobiel kwam opwaarderen. Hij had een telefoonkaart bij mij gekocht maar gaf toen toe dat hij niet wist hoe zijn mobiel moest worden opgeladen. Dus ik achter de counter weg en zijn mobiel opladen….mijn baas keek me heel vreemd aan, maar dat is toch service leveren! De oude man was dol gelukkig en thanked me extensively.

Verschillen OZ vs NL:

+ je hebt hier geen APK, behalve als de auto van eigenaar wisselt.

- de weinige fietspaden die er zijn (meer de Nederlandse suggestiestroken) houden op in bochten en rotondes. Wat de fietsers dan moeten doen is voor iedereen onduidelijk. Daarom is het voor iedereen verplicht om met een helm te fietsen, wat eigenlijk heel verstandig is gezien het grote aantal ongelukken!

+ We hebben hier bijna hetzelfde voltage (240 volt) als in NL, en daarom zijn onze elektrische apparaten gewoon bruikbaar.

- de stekkers zijn hier anders (pinaarde in plaats van randaarde), dus moeten we aan de stekkerdoosjes nieuwe stekkers zetten, i.p.v. ieder apparaat afzonderlijk.

Witlof en Baby Brussels’ sprouts … damn tasty with 35 degrees!

In Nederland ergeren veel mensen zich aan de bureaucratie, maar Australië is daar minstens net zo goed in. Zo moet je hier een vergunning hebben voor een vlaggenmast in je tuin (want hij kan immers omvallen… proest!) en moeten elektriciteitstekkers officieel worden aangezet door een elektricien. Nu moet het niet gekker worden!

PS1: Volgende week komt Sjon van Scouting al langs!

PS2: Bedankt iedereen voor de leuke verhuiskaartjes, emails en skype-gesprekken!

Cheers!