San & Nes in de Grampians
Crickey! Al 3 maanden niets geschreven! Sorry lieve mensen als jullie af en toe keken op onze weblog, en steeds ons oude berichtje met die verrekte bloem zagen… Nu dus ons om de komende weken naar te kijken 
Als je een tijdje het laat afweten, dan weet je eigenlijk niet waar je je nieuwe blog-entry moet beginnen. Ik zal jullie eerst een opsomming geven waar ik het vooral niet over ga hebben:
- Sander’s CVA personeelsuitje wat een aanfluiting was
- Vanessa’s beet door een jumping jack bull ant (ouch)
- Sander’s ontmoeting met 2 Tiger snakes en een Brown snake
- Vanessa’s snorkel blauwbek avontuur
- Sander’s “bumper nudge” met de Falcon
- Ons bezoekje aan IKEA, waardoor de doos van de TV, niet meer functioneert als TV-tafel
- Een vers geplette reuzenspin in de deuropening
Huntsman Spider
Laten we beginnen met de mijlpaal dat we hier nu ruim een jaar zijn! Zo dat punt is afgehandeld.
De film Mad Max I was de doorbraak voor de overgewaardeerde acteur Mel Gibson… Ten gelegenheid van het 25 jarig jubileum van het uitkomen van deze film, was er in Little River het festival “Back 2 the Max”. Veel van de film is opgenomen rond dit gehucht 40 km. bij ons vandaan. Het festival was erg druk bezocht en leuk om even rond te kijken, alhoewel de “uitgebreide” memorabilia collectie ons wat tegen viel. (samengevat: een paar laarzen, een leren jas en een moviescript). Veel voertuigen uit de film (al zijn het replica’s denk ik) maakte gelukkig veel goed, en ook de bezoekjes aan de filmlocaties was erg leuk.
Highway Police Car
Veranderende jaargetijden, betekent ook een veranderd uiterlijk van het landschap. Was alles in de winter nog groen en groeiend, nu is het gras al weer geel en in zomerrust. Je merkt goed dat in het veld geheel andere dieren plots te zien zijn. Veel red-back spiders in containers en aanhangers, tiger snakes en brown snakes in de buurt van kreken en gruntende koala mannetjes die hun territorium afbakenen. We lopen niet meer in het lange gras na te veel slangen te hebben gezien, en alleen nog met enkelbeschermers over onze boots heen. De bush is kurkdroog dus het bush fire season wordt helaas een hele lange zomer.
Canola Fields
Alle canola (een koolgewas waaruit men olie haalt) is al geoogst, welke in het voorjaar prachtige gele velden opleveren. Veel andere wassen zullen helaas verloren gaan, en ook een groot deel van onze aanplant op het werk is reeds dood.
We hebben voor Victoria gekozen omdat hier binnen 5 uur rijden allerlei verschillende landschapstypen hebt, maar dan moet je er natuurlijk wel heen gaan! Zo zijn we een tourtje naar het Western District gaan doen, wat grotendeels bestaat uit volcanic grass lands, kratermeren en bluestone mansions zoals Barwon Park in Winchelsea.
Red Rock Look Out over the volcanic planes and crater lakes
Verder is het zeer schaars bevolkt en is het gebied erg afhankelijk van melkveehouderij en houtkap. Hordes toeristen kom je er niet tegen, en de grootste stad heeft dan ook maar zo’n 10.000 inwoners, en dat in een straal van 200 km. Boven op een oude vulkaan had je een mooi uitzicht over de vlakten.
King Parrot
Behalve Volcanic Plains zitten er ook rocky gorges hier in de buurt, en aangezien mijn half jaar project (waarvan net mijn contract is afgelopen) bij de Werribee Gorge was, hebben we die ook voor de eerste keer doorgelopen, althans geprobeerd. Door een “flood” moest je nu wel erg in de ijzeren kettingen hangen, dat verder wandelen te gevaarlijk werd… dus weer terug via dezelfde weg. Birdlife is altijd goed tijdens het het hiken.
Kletteren
Dan maar op zoek naar zeldzame Australische Zoogdieren in Mount Rothwell Conservation Park tijdens een spotlighting tour. Hier worden zeldzame zoogdieren uit de regio beschermd door een meters hoog electrisch hek. Quolls, Betong, Potoroos, Possoms en Bandicoots… allemaal vrij onbekende zoogdieren, die ooit in grote getalen voorkwamen op de Victorian Grasslands. Een aanrader, zeker nu ze een actief fokprogramma zijn gestart om dieren te herintroduceren in NP’s.
Shingle Back Skink
Kerst dit jaar was echt Kerst. Voor het eerst een boom gekocht in Oz, een pine tree, niet inheems, want inheemse pine trees heb je hier niet. Ook werden we uitgenodigd om bij Tina (collega Sander) en haar familie een kerstlunch te nuttigen, in een beach house in Barwon Heads. Het was prachtig weer, de food was good (op zijn Aussies…prawns, Turkey, cous cous….en alles koud geserveerd), de mensen zo aardig (we kregen zelfs kado’s), voor het eerst een Christmas bon bon (een fire cracker die je uit elkaar trekt waarna er een kadootje uitvalt) uit elkaar getrokken…kortom: het was super om onder de mensen te zijn ipv het alleen te vieren!
Sunset at Mount William - Grampians NP
Na de lunch zijn we voor een paar dagen naar Grampians National Park vertrokken. Een groot NP van ca 180.000 Ha, wat in 2006 voor 47% is afgebrand in 1 dag! De begroeiing is in een razend tempo aan het terugkomen, maar het duurt nog even voordat de bomen weer een volgroeid bladerdek hebben. De camping die we voor de zekerheid hadden geboekt, zag er in eerste instantie niet uit, dus zijn we door gereden, naar een National Park Camping, zonder faciliteiten maar met veel natuur. Toen we door het dorpje reden, was het schemer, dus erg uitkijken voor veel overhoppende kangaroes, en bijna hadden we er eentje geaaid met onze bumper. Zonder een reden begon ik na een bepaalde bocht plots een stuk zachter te rijden, en precies op dat moment besluit er een koppeltje roo’s de grote oversteek te maken. Pffff…..
Camping in the Grampians
Op eerste Kerstdag kamperen, en om 22:00 uur ’s avonds voor je tentje een biertje drinken uit je nieuwe esky, is even wennen, maar lang niet slecht!
View on Halls Gap from the Pinnacle
De dag erna wat rustig aan gedaan, en wat rond getourd. Look-outje hier, fotootje daar, cappuchino hier, hapje daar. Pretty cruizy. ’s Avonds stonden we op een andere camping en hier kwamen de roo’s al snel te voorschijn om voor je tent eens uitgebreid te gaan eten, poepen, paren en luieren.
Camping with Macropods
De dagen erna flink gebushwalked naar de top van Mount William, The Pinnacle en een bezoek aan een voormalige goudzoekers stadje van 10.000 inwoners, waar nu alleen nog maar de open cut mines te zien zijn. Raar! Het hoogseizoen was officieel begonnen, maar wij hebben daar niet al te veel van gemerkt. Op de camping stonden we met 3 tenten op een veld van 40… geen overlast dus van jankende kinderen, slecht barbeque-ende buren (wij hebben trouwens een Ozzie-BBQ aangeschaft) en ongevraagde aandacht. Volgende trip naar de Victorian High Country of Wilsons Promontary… hoe dan ook, dit smaakt naar meer!
On top of Mount William
Mijn Green Corps Prject is afgelopen (officieel loopt mijn contract tot aankomende vrijdag), en mijn nieuwe gaat in op 12 januari. De diplomauitreiking was een groot succes mede door de grafische kracht van de Mac (Nogmaals dank ZZC) en de 3D Google Earth filmpjes die ik had gemaakt van de project sites. Ik zag dat de Program Manager en de Business Manager van CVA onder de indruk waren, dus wie weet…..
Huh?!
Ik start in januari als Project Officer op de W James Whyte Island Reserve, speciaal gericht op pest animal control. Samen met een Australische Ier werk ik dan 5 dagen in de week in dat reservaat. Het is maar een kort contract (2 maanden). Ze hadden me ook een 6 maanden contract aangeboden voor een nieuw Green Corps Project, maar ik hoop dat ik aan de komende 2 maand meer heb. (Blijft een gok natuurlijk!). Daarna in maart? Geen idee, maar ik vertrouw erop dat ik wel wat kan doen binnen CVA (Casual Team leaden, Green Corps Projectje, of misschien wat langer als Project Officer als ik geluk heb!)
Zonsondergang Borocay
Vanessa’s broer is getrouwd in de Filipijnen… hierover Nes:
21 oktober was het dan zover. Na 1 jaar heb ik mijn familie, mijn vader, moeder, broer en schoonzus, weer terug gezien….niet in Nederland, maar iets dichterbij huis: in de Filipijnen! Mijn broer Phil trouwde er 23 oktober in de hoofdstad Manila met mijn kakelverse schoonzus, zo mag ik haar nu noemen, Portia (afkomstig uit de Filipijnen).
Banana smoothies
De eerste week verbleef ik in het huis van de neef van Portia in Manila. Het huis stond in een goede buurt, wat in een land als de Filipijnen betekent dat je in een ‘gated community’ woont. Er is veel bewaking en om de wijk in te komen moet je je kunnen identificeren. Mijn indrukken van Manila: druk, chaotisch verkeer (maar wonderlijk dat er zo weinig ongelukken gebeuren), overal security (van een bezinestation tot mall), vochtige hitte (zo anders dan Australie), supervriendelijke mensen, weinig groen / parken en het sociale leven speelt zich af in malls. De omgeving van Manila is prachtig: groene sawa’s, vulkanen, banaan- en ananasplantages.
Posing
We zijn ontzettend goed opgevangen door de familie van Portia. Niet alleen mochten we in het huis van Portia’s neef verblijven, maar we werden overal heen gereden door hun chauffeur Benny, kwamen op de mooiste plekken in de omgeving van Manila en aten het lekkerste eten wat je maar kunt bedenken in local restaurants of thuis, bereidt door de kok. In de eerste week wat van de omgeving kunnen genieten dankzij dag trips georganiseerd door Paulo, Portia’s broer. O.a. een tocht in de jungle / mangrove gemaakt in Subic Bay, het oude koloniale centrum van Manila en de vulkaan Taal bewonderd.
Yes, I do?
23 oktober was het dan zover: het huwelijk. Nog nooit ben ik naar zo’n chique huwelijk geweest….haar en make-up werd voor de dames verzorgd door een haar stylist en make-up artist, in de kerk werd door een strijkersensemble muziek gespeeld (hoogtepunt Bitter Sweet Symphony van The Verve en Here comes the Sun van The Beatles) en de receptie werd gehouden in een uber chique hotel.
Boracay
In de tweede week zijn familie en vrienden verkast naar het tropische eiland Boracay om daar verder te feesten. Het zand op het strand was wit, de zee mintgroen en warm en de cocktails en shakes waren goed.
Het afscheid viel ontzettend zwaar. Met name het afscheid van Portia en Phil, omdat ik hen al zo weinig heb gezien de afgelopen jaren (Phil en Portia wonen in Londen). Toen ze me op het vliegtuig zetten, moest ik wel een traantje laten. Vooral omdat het de vraag blijft wanneer ik ze weer ga zien…… en dat kan sneller zijn dan ik had verwacht. Hierover in een later verhaal meer.
P&P
Voor oude foto’s klik hier!
Voor nieuw foto’s klik hier!
Voor Filipijnen foto’s klik hier!
Cheers Nes en San
See ya!
“It is spring in the eyes of the dentist-assistant!”…. mijn collega-vrijwilligers kijken mij vragend aan als ik dat zeg… De temperaturen zitten tussen de 15 en 20 graden, met af en toe een rare uitspatting richting de 25. Iedere paar dagen wel een flinke bui en alles is knal groen! De winter is hier samen met het voorjaar de periode voor al het nieuwe groen, en onze tuin is 1 geurende bloemenzee, die navernant ook allerlei vliegen, bijen, wespen en andere uit de kluitengewassen zweefbeesten aantrekt! De mieren beginnen weer hun oorlogspad over ons kozijn te verkennen, de magpies duiken weer op je af als je iets te dicht bij hun nest komt en de hooikoortspatienten krijgen weer volop adviezen van Australische versies van “Klazien uit Zalk”. Het is waar! Het is lente!
