Weer een groot “gat” tussen onze laatste post en deze. We leren het nooit. Of misschien wel. Immers tijd bepaalt niet hoe vaak we schrijven, maar wat er te melden valt toch? In plaats van een opsomming te geven over uitstapjes naar de Yarra Ranges (die nu deels afgefikt zijn, maar over de branden weten jullie al genoeg via het Nederlandse nieuws), ons kampeerweekend bij Cape Otway en de eeuwige verhalen over werk, eerst maar eens iets over “hoe wij Australie ervaren”.
Johanna Beach
Mis ik Nederland?
Nee… Nederland als land, cultuur en mentaliteit mis ik niet. Ik denk eigenlijk nooit aan Nederland. Niet aan het land zelf. Niet aan de groene graslanden, gezellige terrasjes en smalle steegjes. Niet aan de goede boekwinkels, koude winterochtenden en katespek op roggebrood. Ik denk er gewoon niet aan, terwijl dat allemaal juist geweldig is aan Nederland. Het komt gewoon niet in me op om daar aan te denken. Het heeft ook niet zoveel zin om daar aan te denken. Oke, oke… niet alles hoeft “zin” te hebben, maar om 1 of andere reden, is er geen aanleiding voor. Alleen als ik op de Bartimeus Kalender kijk bij ons in de keuken of de nieuwe NCRV-serie van Maarten van Rossum over Nederlandse cultuurlandschappen dan sta ik er even bij stil, en schrijf ik dit op in het blog. Misschien komt dat omdat we nog erg druk zijn met ons leven op te bouwen, of omdat we nog te kort uit Nederland vertrokken zijn, zeker niet om dat te verdringen! Het komt gewoon niet in me op!
Telegraph Station Cape Otway
Voel ik mij thuis?
Wat is thuis? Thuis moet een gevoel zijn, niet een plek. Als ik na mijn werk thuis kom, dan heb ik niet een speciaal gevoel dat ik “thuis” kom. Ik had dat ook niet echt in Nederland. Ik ging voor mijn gevoel naar mijn huis, niet naar thuis. Ik weet ook niet zo goed wat ik mij moet voorstellen bij het gevoel “thuis”. Als klein kind is thuis waar “papa en mama” wonen, maar zo gauw je uit “thuis” gaat, dan is “thuis” een ander “thuis” geworden. Thuis is voor mij een persoon, in plaats van een plek. Thuis kan Nes zijn. Thuis is de plek waar mensen zijn waarom je geeft, en die om jou geven. Thuis is dus toch ook een beetje in Nederland en in Australie. Thuis is de Wereld! Thuis is meer dan ‘t “Huis”.
BBQ on the veranda
Dromen?
Toen we anderhalf jaar geleden weggingen uit Nederland had ik een aantal dromen. Daarvan zijn er nog heel veel niet gerealiseerd, maar ook een aantal wel. Hier ligt dus nog uitdaging genoeg. Ook soms dromen moeten bijstellen, maar dat zijn dingen die je algaande leert. Iets waar wij absoluut uit zijn, is dat wij nooit in een stad willen wonen. 99% van de emigranten gaat naar 1 van de state capitals (Melbourne, Sydney, Perth, enz.), maar daar leef je relatief nog steeds hutjemutje, heb je verkeersproblemenen, grotere sociale problematiek en je kan niet even snel de stad ontvluchten om tot rust te komen in rural/natural areas. Door in regional Victoria te wonen, moet je wel weer wat inleveren: openbaar vervoer is waardeloos, banenaanbod en lonen liggen aanzienlijk lager, cultuuraanbod is minder en speciaalzaken zijn lastig om te vinden. Gelukkig krijg je er ook weer wat voor terug: 1 stoplicht in het dorp, community spirit, binnen 5 minuten zie je geen huizen meer, en je voelt je sneller bekend / gekend. Nooit geweten dat iemand als ik, waarde hecht aan deze mate van kleinburgelijkheid! Alhoewel… misschien is het genetisch.. immers mijn broer is in een nog veel kleiner gehucht gaan wonen! Maar ik vind het geweldig. Nu pas weet ik hoe mensen die in het Friese Echtenerbrug, het Overijsselse Blankenham of het Gelderse Kekerdom wonen, zich kunnen voelen. Het is geweldig!
12 Apostles
Arbeit!
Op werk gebied breken er spannende tijden aan: Nes werkt een klein aantal uren op het Marine Discovery Centre van de Department of Primary Industry (Ministerie van Landbouw en visserij), maar hierover vertelt ze later meer, en mijn contract als Project Officer op The Island loopt bijna ten einde. Vrijdag 13 maart heb ik een sollicitatie gesprek op een positie als Community Engagement Officer. Ik blijf in ieder geval tot en met 10 april werken op The Island, en op dit moment hebben we op de kop af 4500 konijneholen behandeld met Aluminium Phosphide, en is het brown snake en tiger snake gallore! Eentje wilde zelfs onze auto aanvallen. Mafkees!
Koala spotted!
Marvelous Melbourne?
Ook zijn we nog naar Scienceworks geweest: Nes had vrijkaartjes gescoord op haar werk, dus als cheapie Hollanders zijn we naar de voet van de Westgate Bridge gegaan, waar het museum zit. We hadden helaas een totaal verkeerd beeld bij het museum… en dit werd bevestigd bij de kassa, toen ons werd gevraagd: “Just two adults… no kids?”. Na 10 minuten rondgelopen te hebben was ik duizelig in mijn hoofd, met het gevoel te veel haring met ui te hebben gegeten en Vanessa kreeg last van hoofdpijn. Zoveel knipperende lampjes, schreeuwende geluidjes, rennende kinderen, bewegende beelden en felle kleuren. Pffff….. daar hadden we niet op gerekend: een doe-activiteiten centrum rondom het thema “wetenschap & technologie” ingericht als de Carnaval Parade bij de Efteling. Vreselijk! Met hoofdpijn daarna naar een verjaardag in Melbourne van Mark (Collega Nes) in een park in Melbourne waar hij een grote Bring Your Own BBQ organiseerde! Wederom leuke mensen leren kennen, en wat nieuwe ideeen voor het bierbrouwen.
Mark & Nes in the Yarra Ranges
Over bierbrouwen gesproken!
Ik heb mijn eerste bier gebrouwen (een Coopers Lager) … de kleur is sprankelend licht amber geel, het schuim bij inschenken stevig, en goed van kleur.. maar de smaak is raar. Erg raar! Het zure is na 2 maanden rijpen in de kast verdwenen, maar nog steeds is Oranje Bier (Bwergh!) lekkerder dan mijn eigen bier. We laten het dus nog maar een maandje staan … en kijken of het beter wordt!
Beer!
Het eerste biertje wilde ik testen met Jan Hilbrand en Joanne, die hier eind januari langs kwamen, maar gelukkig hadden we nog wat “winkelbier” in huis! Kijken of het een groter succes wordt als Sjon, Nick en Moniek langskomen over een week of 2. Vandaag een tweede batch gebrouwen (Coopers Pale Ale), een iets donkerder en zoeter bier. Hopelijk lukt deze 23 liter beter!
Jan Hilbrand en Joanne
Nes: Patience is a clean case! 
Het is het lange wachten waard geweest….ik heb een paar uurtjes per week werk als sessional teacher bij het Marine Discovery Centre!!!!!! Na een zomer lang volunteeren, ben ik naar mijn manager toegestapt en heb hem gezegd dat ik heel graag wilde werken bij het MDC als docent. Zijn tip: veel sessies kijken en een kano cursus doen (zodat ik de kanotochten ook kan organiseren). Zo gezegd zo gedaan (kano cursus moet nog plaatsvinden)….helaas lukte het me niet meer om dat allemaal met mijn newsagency werk te combineren. Dus daar ben ik gestopt! . Het is wel echt een droom baan: wel de lusten van het onderwijs (leuke lessen outdoors) en niet de lasten (geen nakijkwerk, geen droge stof, geen extra taken, geen ouderavonden, geen ouders aan de lijn).
Post burned on Ash Wednesday 1983
Mijn werk houdt in: met klassen van basisschool en middelbare school, die bij onze organisatie op excursie zijn, gaan kanoen in een wetland gebied, snorkelen, de rockpools op aan de kust, de duinen in, boottochten ondernemen op Port Ph Bay (baai voor Melbourne). Allemaal educatieve excursies over de lokale marine environment (ben dus veel met biologie bezig…Sanders vak…maar hierbij durf ik te zeggen dat ik nu meer weet over de marine biology van deze omgeving dan hem!!! – NOOT SANDER: Dat betwijfel ik!!!)). Ook ontvang ik klassen in het centrum waar ik ze rondleid in het aquarium, de kids begeleid in het aanraken van krabben ed. bij de touch tank (dat ze de arme beestjes niet mishandelen) en uitleg geef over plankton m.b.v. microscoop / walvissen. Er is een klas lokaal en lab waar ik ook af en toe les geef….dat is de enige situatie waarin je lesgeeft als op een school. Maar goed….erg cool werk dus… I love the outdoors and natural areas, dus dat komt mooi uit! Nu nog iets meer uurtjes…
Reg, Tina en Nes
Help! (I need somebody!)
Het is Sander weer gelukt: voor de 4e keer dit jaar is hij in de krant gekomen!!!!! 3 keer stond hij er in voor zijn werk, maar dit keer stond hij in een ‘landelijke’ krant (ze doen hier niet aan landelijke kranten, maar aan kranten per staat) omdat hij op een Beatles festival was in Ballarat. En wat deed hij daar? Om zijn Beatles gekke vriendin een plezier te doen…..en die was even 5 min ergens anders, en voordat ze het wist werd haar vriend alweer gefotografeerd voor de ‘Courier’. Terwijl zij een Beatles shirt aan had en toch wel als echt fan kan worden gezien….tja…..ik moet toegeven, ik ben jaloers. Op het festival memorabilia bekeken, de super cover band ‘ Rubber Soul’ gezien en er was een foto tentoonstelling in de art gallery over John Lennon. Gemiddelde leeftijd aanwezig op festival: 50 plus.
Beatlemania
Day tripping
Eind januari is het long weekend van Australia Day. We zijn een aantal dagen gaan kamperen bij Cape Otway. “Camping among koala’s”, klonk goed, en tegen de avond zetten we onze tent op naast een weiland, onder de Manna Gums, met inderdaad een stuk of 5 koala’s erin. Kippen (en de onlosmakelijke haan), schaapjes en ganzen naast ons, en voor de rest niemand op ons veld. TOT de volgende ochtend: met dopogen de tent open maken, om vervolgens met je voeten in het dauw van het gras te stappen en uit te kijken over 6 tenten en auto’s die ons volledig ingebouwd hadden. Bij het wegrijden moest iedereen (en we genoten er stiekem van!) opstaan, spullen verzetten, enz. By Cape Otway heerlijk bekende plekken bezocht als Twelve Apostles, Cape Otway Lighthouse maar ook minder bekende als Parkers Inlet, Johanna en Moonlight Head.
Cape Otway Lighthouse
Hoogtepunt van deze zomer was tot nu toe met Tina samen in Moggs Creek in hun vakantiehuis (kwijl) te zitten. Aan de Great Ocean Road, met uitzicht op de Zuiderlijke Oceaan en de Bush! Geen tv, geen winkels, geen verkeer. Boekje lezen, beentjes strekken, beetje zwemmen, lekker eten en voor de rest helemaal niets. Paradise by the sea! Met de honden Reg en Sox in de zee, en een beetje door de tuin lopen van hun bush block. Zoals ik al zei: niet alle dromen zijn gerealiseerd! De zomer loopt al weer bijna teneinde. Vandaag sinds 2,5 maand voor het eerst wat regen, en de eerste keer dat wij onweer in Australie horen.
Moggs!
Oude foto’s: http://picasaweb.google.com/abschipperen
Nieuwe foto’s: http://picasaweb.google.com/vejwiggenraad
Sander heeft opnieuw gesolliciteerd bij Conservation Volunteers Australia. Dit keer op de functie Casual Team Leader. De vorige keer was ik nogal “over dressed”, dus dit keer met jeans en blouse! Tijdens het gesprek werd me duidelijk gemaakt dat ik de baan zou krijgen, mits ik nog 3 certificaten haal. De Senior First Aid Level 2 is inmiddels afgerond, en binnenkort nog een Defensive Driving Certificate en een Occupational Health & Safety certificaat. (Lijkt op BHV). Bij deze baan begeleid je groepen (jongeren, gepensioneerden, studenten, drop-outs, etc.) bij het werken in de buitenlucht. Dit kan in een Nationaal Park zijn, maar ook Openbaar Groen in parken. Je bent verantwoordelijk voor de planning, veiligheid, accomodatie, transport en een stuk scholing. In het begin is het erg onrgelmatig, en ook in een groot gebied in Victoria. Hopelijk bestaat er de mogelijkheid om door te groeien in een permanente functie. Ach we zien wel!
says… Sports
Elk jaar is Torquay de locatie van de surfwedstrijd Rip Curl Pro, onderdeel van het wereldkampioenschap surfen. Wat deze wedstrijd zo speciaal maakt, is dat het de oudste surfwedstrijd is in de wereld en dat Bells Beach de plek is waar het surfen in Oz begon! Een nadeel van de locatie is het koude zeewater (nu 19 graden), en de wat minder hoge golven…het is dus moeilijk surfen. Dit jaar had de bekendste surfer ter wereld, Kelly Slater (8 keer wereldkampioen), eigenlijk afgezegd maar door berichten van zijn fans in de Geelong Advertiser en het nieuws dat er goede golven zouden zijn, besloot hij toch af te dalen vanaf de Goldcoast (eerste surfwedstrijd van het jaar) naar Torquay.
En het werd een mooi toernooi, met erg wisselende golven. Stephanie Gilmore (huidige wereldkampioen) pakte de titel bij de dames en heel onverwacht werd de ‘bejaarde’ (in de surfwereld is 36 oud) Kelly Slater de winnaar bij de mannen. Het was waarschijnlijk zijn laatste keer…al zegt hij dit wel vaker! Van alle surfers werd hij het meest bestoken door handtekeningenjagers, waardoor hij ook security bij zich had. Ik zag een kans om samen met andere groupies een handtekening te krijgen…. De finale werd trouwens traditioneel gesurft op de muziek van ACDC – Hells Bells!
says… Herfst
Via een Internetforum kwamen we in contact met Mark en Annemiek uit Brisbane, daarvoor Almelo. Beide scouts, en op dit moment rondreizend door Australie. Met zijn 4-en hebben we een rit gemaakt in hun LandCruiser Prado. Eerst een stuk Great Ocean Road, op zoek naar koala’s, en daarna een track de Otways in. Geweldig rijden met een echte 4×4 in lage gearing. Na een uurtje of anderhalf kwamen we weer in de bewoonde wereld, en zijn we pizza gaan eten in Torquay, en vervolgens terug naar Ocean Grove. Ze bleven bij ons slapen, in de “Kamer van Sjon”. Raar eigenlijk , maar zo noemen we dus die ene lege slaapkamer! ’s Middags zijn ze via de Queenscliff Stingray Feeding (waren we laatst met Sjon) verder gegaan, en zijn nu op weg naar Tasmanie.
Ochtends er om kwart over 6 uit, want ik moest werken….zucht… De mooie bos bloemen, die ik op het werk van mijn baas kreeg, maakte dat weer goed! ’s Middags kwamen Katja, Sue en Noah langs. Dankzij het heerlijke weer (29 graden) konden we lekker buiten zitten op het deck. Tot laat in de avond geskyped met familie en vrienden…meerdere malen ‘langzalzeleven’ gehoord….echt super! Speciaal Jeroen was goed bij stem, voor hem 3:00 uur ’s nachts! Naast kaarten en pakjes (oa super Hollandse dingen gehad als: muisjes, drop en pantoffels in de vorm van klompen), heb ik ook geld mogen ontvangen waarvan ik een geweldige fiets heb kunnen kopen! Mijn hybride fiets is van het merk Trek en rijdt als een trein over de heuvels van Ocean Grove. Ik moet nog even wennen aan de helm en het slot (met code…moeilijk te zien in onze donkere schuur ’s ochtends), oh en niet te vergeten de enorm harde zadel….auch!….maar ik ben er niet van af te slaan.