and

Our first Australian Rules Football Game (aka Footy) in the Melbourne MCG. Loved it!

De huiseigenaar wil weer zelf in het huis gaan wonen … we need to be out by the 1st April (no joke!)

Season's Greetings from Mt Buffalo

Zoals beloofd een meer regelmatige update…

Nes

Nes houdt van haar werk! Haar contract als Educational Ranger bij Parks Vic is verlengd tot maart, en we blijven  hopen dat de persoon die Nes vervangt vanwege zwangerschapsverlof niet terugkomt… van ons mag ze er nog een 3e kind bijkrijgen! Maar dat is misschien ‘wishful thinking’. Wel heeft Nes intussen van alles georganiseerd zoals een ‘summer holiday program‘ en ‘World Wetlands Day‘ activities (check de flyer voor Nes haar naam!). De verhalen waarmee ze iedere dag thuiskomt ‘ik moest vandaag een ibis vergassen tot en met ‘ik moest vandaag een emu met jongen het park terug in jagen’, werken aanstekelijk.

Nes @ Annie's in Barwon Heads

Sinds November heeft Nes last van een knieblessure, die maar niet overging. Het beinvloed het dagelijks leven behoorlijk. Niet meer lange wandelingen maken, pijn op het werk, niet meer voetballen en ook vaak slecht slapen van de pijn. Ze moet nu een kijkoperatie ondergaan, die gelukkig geheel wordt vergoed door ons ziekefondssysteem hier in Oz. Waarschijnlijk ergens deze maand is ze aan de beurt (korte wachtlijst) en dan kijken hoe het uitpakt.

Nes met Skye and Nic - soccer friends

Sander

Sander heeft intussen een vast contract (de persoon die hij verving heeft haar baan opgezegd), en heeft dus niet de onzekerheid die je hebt met een tijdelijke baan.

Toyota 4Runner - Hilux Wagon

Al ruim een jaar zaten we (of is het alleen Sander?) te kijken naar een 4×4. Sander had zijn zinnen gezet op een Toyota met een 2.8 liter diesel gezet. Die komen voor in een Toyota Hilux en in een Toyota 4Runner. Welke ook maar voor een geschikte prijs/kwaliteit verhouding zou opduiken, zou het worden. In oktober kwam Sander tijdens wat zogenaamd ‘flyeren’ voor zijn werk (rondrijden en wat koffie drinken) een 1991 Toyota 4Runner tegen met de 2.8 diesel motor, spotties, roof racks, 2 inch lift kit, roo bar, UHF Radio en 30 inch all terrains op Sunraysia rims. En dat ‘slechts met 245.000KM’.  Gebeld en binnen een week stond hij hier op de oprit. Als een kind zo blij! (Nu Nes overtuigen dat het echt een goede koop was!)  Intussen een cargo barrier, custom made drawer system er ingezet en nog tal van andere plannen!

Crossing the Ovens River

De 3L motor is zo langzaam dat je op de snelweg een 12 volt fohn op je gezicht moet zetten, om enig idee te hebben vooruit te komen, maar is in de ‘dirt’ volledig in zijn element.

Mark, Bec and Nes @ Pillar Point, Wilsons Prom

Wilsons Prom

Zowel Nes als Sander waren voor hun werk naar de Wilsons Prom geweest, maar nog nooit samen! En ook nog nooit samen met  Mark en Bec die we kennen uit Melbourne, die ook een 4Runner hebben! Dus hup met de 2 fourby’s op vakantie naar de Prom. Wat gewandeld, gezwommen, getourd, kangaroo’s verdoofd en foto’s gemaakt.

Marc met verdovingsspeer

High Country

Kerst in Australie is anders dan in NL. Niet de datum natuurlijk of het feit dat het voor veel mensen om eten draait, maar het is hier warm. Heel warm… en dan verdwijnt het kerstgevoel voor een West-Europeaan al snel. De kerstboom in huis, staat gekgenoeg met 35 graden wel langer, maar een warm kerstdiner lis niet zo gewild. Tezamen met een giga-kerstpakket (lees verlaat Sinterklaaspakket) van Sanders ouders, zijn we naar de High Country gegaan (=Australian Alps) om daar onze kerst te vieren.

Op Mt Hotham

In de winter is het een populair skigebied, en in de zomer veel wandelaars en 4Wd-ers. Heerlijk rondgetourd naar Mt Hotham, Mt Buffalo National Park en het Alpine National Park. Ergens deed het aan de Zwitserse Alpen denken, maar hoger dan 2000 meter gaat het hier in Victoria niet.

Halfway up Mt Hotham

Verder heeft Sander nog gevlogen samen met Tina in een DSE firespotter plane. Een vriend van Tina was aan het rondvliegen door Victoria en vroeg of we even naar Apollo Bay wilde vliegen (180 meter hoogte, langs de Great Ocean Road), dan naar Sorrento aan de overkant en terug naar Barwon Heads Airport, vanwaar we vertrokken. Het toestel was een 2 motorig toestel (als je goed kijkt zie je de 2e motor aan de achterkant) en trok gemakkelijk 2,5 G in de bochten.. gelukkig bleven de zakjes leeg, en had Sander een reispil ingenomen.

'1-9 Victor Charlie Charlie for Coopers Crossing Flying Doctor Service'

• Voor een nieuw foto album – klik hier

Cheers!

Doordat de achterstand van onze weblog steeds groter werd, werd het steeds een grotere opgave om  een julie op de hoogte te houden via onze blog. Daarom nu een samenvatting van wat er de afgelopen maanden is gebeurd! Daarna pakken we de draad weer op!

Eind maart zijn Sjon, Nick en Moniek langs geweest nadat ze vanuit Cairns richting Melbourne zijn gereden. Lekker gebarbequed, gesnorkeld, gebodyboard en wat gewandeld.

Sjon, Sander, Nick & Moniek

In april zijn Nes haar moeder, broer Phil en schoonzus Portia voor 2 weken langs geweest. In de 2 weken dat ze hier waren, had Nes weinig werk en kon dus bijna elke dag met ze mee op daytrips naar Melbourne, Brisbane Ranges, Queenscliff, Point Lonsdale, Great Ocean Road, Cape Otway en Ballarat. Hoogtepunt was absoluut Mogg’s creek waar we 2 dagen mochten vertoeven in Tina’s holiday home.

Hobbits in the Otways

Sander is intussen begonnen met z’n nieuwe baan als community engagement officer bij CVA. De 4e functie binnen CVA, maar dit keer met een auto en unlimited fuel. De Ford Falcon is intussen verkocht!

Sander heeft een week op een oud sheep station gezeten, in het Westen van Victoria. Een week een groep Koreanen/Taiwanezen/Britten begeleiden; 40 km rijden voor mobiele telefoonontvangst.

Sjon voor de 3e keer langs geweest, en zit nu in Perth.

Silver gull

Nes haar werk, als education officer bij het Marine Discovery Centre en Ecologic, hield een beetje op in de winter maanden. Gelukkig kreeg ze via Sander te horen dat er een functie vrij kwam als education ranger bij Serendip Sanctuary. Maar een tijdelijke functie, anders was San er misschien zelf voor gegaan (hij wilde altijd graag als ranger voor Parks Vic werken). Een dag na het sollicitatie gesprek kreeg Nes te horen dat ze de baan kreeg! 4 dagen per week leid ze groepen kids (basisschool, middelbare school) en soms toeristen (ook Dutchies) rond langs wetlands en native wildlife als kangaroos en lots of birds. Daarnaast horen ook taken als het educatie programma programma ontwikkelen, de dieren voeren en mee werken aan het fok programma (van Brolga kraanvogels en Australian Bustards) tot haar taken. Deze week is al de eerste Australian Bustard chick uit de incubator gerold !

Ranger Nes

Sanders ouders zijn 6 weken in Oz geweest; met een campertje naar Uluru en weer terug. Verder nog Southern Right Whales met ze gespot in Lorne, en gewandeld in The Otways. ‘t Weer was niet super, maar toch wat blauwe dagen gehad.

Pa & Ma Schipperen

Begin september de overkant van de baai verkend: de Mornington Peninsula. Dit schiereiland is een stuk groener dan deze kant van de baai en we genoten van een bezoek aan de thermal hot springs, het fort, Point Nepean NP , Cape Shanck en de Dandenong Ranges.

Cape Shanck

Vorig weekend  Siranne en Keith opgezocht in Cobden, rural Victoria (in deze zuivel streek wonen heel veel Dutchies). We verbleven in de boerderij van haar ouders. Pa heeft 3 auto’s en 2 vliegtuigen in zijn schuur staan, een air strip en bezit giga veel grond wat hij aan andere boeren least. Hier heel normaal. Met zijn allen naar de Great Ocean Road en vooral veel uitgerust op hun idyllische farm (including rond scheuren op een motor op hun grond).

Darcy, Siranne, Keith & San

7/8/9 October Wilsons Prom

Woensdagmiddag ben ik naar Wilsons Prom gereden vanaf mijn werk in Noord Geelong. Wilsons Prom is het mooiste Nationaal Park van Victoria, vooral omdat een groot gebied uit wildernis bestaat waar bijna niemand ooit komt. Ik mocht een auto van het werk mee nemen (dat betekent in the wonderful world of Parks Vic een stoere pick up truck: een Mitsubishi Triton)….waardoor de 4 uur durende rit toch iets leuker was dan een rit in mijn ‘gewone’ holden. Niet dat ik wat om auto’s geef . Er stond een vergadering met het educatie team van Parks Vic op de planning. Naast Serendip, zijn er ook educatie programma’s in Wilsons Prom en de Dandenong Ranges.

Het eerste wat ik deed na 4 uur rijden was mijn spullen droppen in de lodge die voor ons was afgehuurd en daarna een sprintje maken naar Tidal River. Het was bijna zonsondergang en dan komen er allerlei dieren tevoorschijn en in de Prom betekent dat: wombats!!! Wombats zijn buideldieren, maar ze lijken een beetje op beren. Heel schattig. ‘s Avonds eindelijk na 5 jaar weer bij gepraat met Ryan, de educatie ranger van Wilsons Prom. Sander en ik hebben hem 5 jaar geleden op onze reis door Australie ontmoet in de Grampians, nog contact gehouden met hem toen we weer in Nederland waren, maar daarna elkaar uit het oog verloren. Begin dit jaar keken San en ik een dvd over de branden in Wilsons Prom waar hij toevallig aan mee werkte…en nu zijn Ryan en ik dus collega’s van elkaar!!! What a small world!!!!

Donderdag dag werd er vergaderd, maar het interessantste deel van de hele dag was een rit door de wildernis (waar alleen rangers mogen rondrijden) langs de plekken die door de branden van begin dit jaar waren aangetast. In Februari dit jaar is de helft van de Prom afgebrand, wat gunstig is voor heel veel planten. Er staan nu overal grass trees en orchideeen te bloeien. Prachtig!

Vrijdag helaas weer terug naar Ocean Grove….5 uur rijden…. Over 3 weken zijn Sander en ik weer terug in de Prom voor een long weekend (kamperen dus)! Yay!

• Oud foto album – Klik hier
• Nieuw foto album – Klik hier
• Phil & Portia’s foto album Australie – Klik hier

Weer een groot “gat” tussen onze laatste post en deze. We leren het nooit. Of misschien wel. Immers tijd bepaalt niet hoe vaak we schrijven, maar wat er te melden valt toch? In plaats van een opsomming te geven over uitstapjes naar de Yarra Ranges (die nu deels afgefikt zijn, maar over de branden weten jullie al genoeg via het Nederlandse nieuws), ons kampeerweekend bij Cape Otway en de eeuwige verhalen over werk, eerst maar eens iets over “hoe wij Australie ervaren”.

Johanna Beach

Mis ik Nederland?

Nee… Nederland als land, cultuur en mentaliteit mis ik niet. Ik denk eigenlijk nooit aan Nederland. Niet aan het land zelf. Niet aan de groene graslanden, gezellige terrasjes en smalle steegjes. Niet aan de goede boekwinkels, koude winterochtenden en katespek op roggebrood. Ik denk er gewoon niet aan, terwijl dat allemaal juist geweldig is aan Nederland. Het komt gewoon niet in me op om daar aan te denken. Het heeft ook niet zoveel zin om daar aan te denken. Oke, oke… niet alles hoeft “zin” te hebben, maar om 1 of andere reden, is er geen aanleiding voor. Alleen als ik op de Bartimeus Kalender kijk bij ons in de keuken of de nieuwe NCRV-serie van Maarten van Rossum over Nederlandse cultuurlandschappen dan sta ik er even bij stil, en schrijf ik dit op in het blog. Misschien komt dat omdat we nog erg druk zijn met ons leven op te bouwen, of omdat we nog te kort uit Nederland vertrokken zijn, zeker niet om dat te verdringen! Het komt gewoon niet in me op!

Telegraph Station Cape Otway

Voel ik mij thuis?

Wat is thuis? Thuis moet een gevoel zijn, niet een plek. Als ik na mijn werk thuis kom, dan heb ik niet een speciaal gevoel dat ik “thuis” kom. Ik had dat ook niet echt in Nederland. Ik ging voor mijn gevoel naar mijn huis, niet naar thuis. Ik weet ook niet zo goed wat ik mij moet voorstellen bij het gevoel “thuis”. Als klein kind is thuis waar “papa en mama” wonen, maar zo gauw je uit “thuis” gaat, dan is “thuis” een ander “thuis” geworden. Thuis is voor mij een persoon, in plaats van een plek. Thuis kan Nes zijn. Thuis is de plek waar mensen zijn waarom je geeft, en die om jou geven. Thuis is dus toch ook een beetje in Nederland en in Australie. Thuis is de Wereld! Thuis is meer dan ‘t “Huis”.

BBQ on the veranda

Dromen?

Toen we anderhalf jaar geleden weggingen uit Nederland had ik een aantal dromen. Daarvan zijn er nog heel veel niet gerealiseerd, maar ook een aantal wel. Hier ligt dus nog uitdaging genoeg. Ook soms dromen moeten bijstellen, maar dat zijn dingen die je algaande leert. Iets waar wij absoluut uit zijn, is dat wij nooit in een stad willen wonen. 99% van de emigranten gaat naar 1 van de state capitals (Melbourne, Sydney, Perth, enz.), maar daar leef je relatief nog steeds hutjemutje, heb je verkeersproblemenen, grotere sociale problematiek en je kan niet even snel de stad ontvluchten om tot rust te komen in rural/natural areas. Door in regional Victoria te wonen, moet je wel weer wat inleveren: openbaar vervoer is waardeloos, banenaanbod en lonen liggen aanzienlijk lager, cultuuraanbod is minder en speciaalzaken zijn lastig om te vinden. Gelukkig krijg je er ook weer wat voor terug: 1 stoplicht in het dorp, community spirit, binnen 5 minuten zie je geen huizen meer, en je voelt je sneller bekend / gekend. Nooit geweten dat iemand als ik, waarde hecht aan deze mate van kleinburgelijkheid! Alhoewel… misschien is het genetisch.. immers mijn broer is in een nog veel kleiner gehucht gaan wonen! Maar ik vind het geweldig. Nu pas weet ik hoe mensen die in het Friese Echtenerbrug, het Overijsselse Blankenham of het Gelderse Kekerdom wonen, zich kunnen voelen. Het is geweldig!

12 Apostles

Arbeit!

Op werk gebied breken er spannende tijden aan: Nes werkt een klein aantal uren op het Marine Discovery Centre van de Department of Primary Industry (Ministerie van Landbouw en visserij), maar hierover vertelt ze later meer, en mijn contract als Project Officer op The Island loopt bijna ten einde. Vrijdag 13 maart heb ik een sollicitatie gesprek op een positie als Community Engagement Officer. Ik blijf in ieder geval tot en met 10 april werken op The Island, en op dit moment hebben we op de kop af 4500 konijneholen behandeld met Aluminium Phosphide, en is het brown snake en tiger snake gallore! Eentje wilde zelfs onze auto aanvallen. Mafkees!

Koala spotted!

Marvelous Melbourne?

Ook zijn we nog naar Scienceworks geweest: Nes had vrijkaartjes gescoord op haar werk, dus als cheapie Hollanders zijn we naar de voet van de Westgate Bridge gegaan, waar het museum zit. We hadden helaas een totaal verkeerd beeld bij het museum… en dit werd bevestigd bij de kassa, toen ons werd gevraagd: “Just two adults… no kids?”. Na 10 minuten rondgelopen te hebben was ik duizelig in mijn hoofd, met het gevoel te veel haring met ui te hebben gegeten en Vanessa kreeg last van hoofdpijn. Zoveel knipperende lampjes, schreeuwende geluidjes, rennende kinderen, bewegende beelden en felle kleuren. Pffff….. daar hadden we niet op gerekend: een doe-activiteiten centrum rondom het thema “wetenschap & technologie” ingericht als de Carnaval Parade bij de Efteling. Vreselijk! Met hoofdpijn daarna naar een verjaardag in Melbourne van Mark (Collega Nes) in een park in Melbourne waar hij een grote Bring Your Own BBQ organiseerde! Wederom leuke mensen leren kennen, en wat nieuwe ideeen voor het bierbrouwen.

Mark & Nes in the Yarra Ranges

Over bierbrouwen gesproken!

Ik heb mijn eerste bier gebrouwen (een Coopers Lager) … de kleur is sprankelend licht amber geel, het schuim bij inschenken stevig, en goed van kleur.. maar de smaak is raar. Erg raar! Het zure is na 2 maanden rijpen in de kast verdwenen, maar nog steeds is Oranje Bier (Bwergh!) lekkerder dan mijn eigen bier. We laten het dus nog maar een maandje staan … en kijken of het beter wordt!

Beer!

Het eerste biertje wilde ik testen met Jan Hilbrand en Joanne, die hier eind januari langs kwamen, maar gelukkig hadden we nog wat “winkelbier” in huis! Kijken of het een groter succes wordt als Sjon, Nick en Moniek langskomen over een week of 2. Vandaag een tweede batch gebrouwen (Coopers Pale Ale), een iets donkerder en zoeter bier. Hopelijk lukt deze 23 liter beter!

Jan Hilbrand en Joanne

Nes: Patience is a clean case!

Het is het lange wachten waard geweest….ik heb een paar uurtjes per week werk als sessional teacher bij het Marine Discovery Centre!!!!!! Na een zomer lang volunteeren, ben ik naar mijn manager toegestapt en heb hem gezegd dat ik heel graag wilde werken bij het MDC als docent. Zijn tip: veel sessies kijken en een kano cursus doen (zodat ik de kanotochten ook kan organiseren). Zo gezegd zo gedaan (kano cursus moet nog plaatsvinden)….helaas lukte het me niet meer om dat allemaal met mijn newsagency werk te combineren. Dus daar ben ik gestopt! . Het is wel echt een droom baan: wel de lusten van het onderwijs (leuke lessen outdoors) en niet de lasten (geen nakijkwerk, geen droge stof, geen extra taken, geen ouderavonden, geen ouders aan de lijn).

Post burned on Ash Wednesday 1983

Mijn werk houdt in: met klassen van basisschool en middelbare school, die bij onze organisatie op excursie zijn, gaan kanoen in een wetland gebied, snorkelen, de rockpools op aan de kust, de duinen in, boottochten ondernemen op Port Ph Bay (baai voor Melbourne). Allemaal educatieve excursies over de lokale marine environment (ben dus veel met biologie bezig…Sanders vak…maar hierbij durf ik te zeggen dat ik nu meer weet over de marine biology van deze omgeving dan hem!!! – NOOT SANDER: Dat betwijfel ik!!!)). Ook ontvang ik klassen in het centrum waar ik ze rondleid in het aquarium, de kids begeleid in het aanraken van krabben ed. bij de touch tank (dat ze de arme beestjes niet mishandelen) en uitleg geef over plankton m.b.v. microscoop / walvissen. Er is een klas lokaal en lab waar ik ook af en toe les geef….dat is de enige situatie waarin je lesgeeft als op een school. Maar goed….erg cool werk dus… I love the outdoors and natural areas, dus dat komt mooi uit! Nu nog iets meer uurtjes…

Reg, Tina en Nes

Help! (I need somebody!)

Het is Sander weer gelukt: voor de 4e keer dit jaar is hij in de krant gekomen!!!!! 3 keer stond hij er in voor zijn werk, maar dit keer stond hij in een ‘landelijke’ krant (ze doen hier niet aan landelijke kranten, maar aan kranten per staat) omdat hij op een Beatles festival was in Ballarat. En wat deed hij daar? Om zijn Beatles gekke vriendin een plezier te doen…..en die was even 5 min ergens anders, en voordat ze het wist werd haar vriend alweer gefotografeerd voor de ‘Courier’. Terwijl zij een Beatles shirt aan had en toch wel als echt fan kan worden gezien….tja…..ik moet toegeven, ik ben jaloers. Op het festival memorabilia bekeken, de super cover band ‘ Rubber Soul’ gezien en er was een foto tentoonstelling in de art gallery over John Lennon. Gemiddelde leeftijd aanwezig op festival: 50 plus.

Beatlemania

Day tripping

Eind januari is het long weekend van Australia Day. We zijn een aantal dagen gaan kamperen bij Cape Otway. “Camping among koala’s”, klonk goed, en tegen de avond zetten we onze tent op naast een weiland, onder de Manna Gums, met inderdaad een stuk of 5 koala’s erin. Kippen (en de onlosmakelijke haan), schaapjes en ganzen naast ons, en voor de rest niemand op ons veld. TOT de volgende ochtend: met dopogen de tent open maken, om vervolgens met je voeten in het dauw van het gras te stappen en uit te kijken over 6 tenten en auto’s die ons volledig ingebouwd hadden. Bij het wegrijden moest iedereen (en we genoten er stiekem van!) opstaan, spullen verzetten, enz. By Cape Otway heerlijk bekende plekken bezocht als Twelve Apostles, Cape Otway Lighthouse maar ook minder bekende als Parkers Inlet, Johanna en Moonlight Head.

Cape Otway Lighthouse

Hoogtepunt van deze zomer was tot nu toe met Tina samen in Moggs Creek in hun vakantiehuis (kwijl) te zitten. Aan de Great Ocean Road, met uitzicht op de Zuiderlijke Oceaan en de Bush! Geen tv, geen winkels, geen verkeer. Boekje lezen, beentjes strekken, beetje zwemmen, lekker eten en voor de rest helemaal niets. Paradise by the sea! Met de honden Reg en Sox in de zee, en een beetje door de tuin lopen van hun bush block. Zoals ik al zei: niet alle dromen zijn gerealiseerd! De zomer loopt al weer bijna teneinde. Vandaag sinds 2,5 maand voor het eerst wat regen, en de eerste keer dat wij onweer in Australie horen.

Moggs!

Oude foto’s: http://picasaweb.google.com/abschipperen

Nieuwe foto’s: http://picasaweb.google.com/vejwiggenraad

San & Nes in de Grampians

Crickey! Al 3 maanden niets geschreven! Sorry lieve mensen als jullie af en toe keken op onze weblog, en steeds ons oude berichtje met die verrekte bloem zagen… Nu dus ons om de komende weken naar te kijken

Als je een tijdje het laat afweten, dan weet je eigenlijk niet waar je je nieuwe blog-entry moet beginnen. Ik zal jullie eerst een opsomming geven waar ik het vooral niet over ga hebben:

• Sander’s CVA personeelsuitje wat een aanfluiting was
• Vanessa’s beet door een jumping jack bull ant (ouch)
• Sander’s ontmoeting met 2 Tiger snakes en een Brown snake
• Vanessa’s snorkel blauwbek avontuur
• Sander’s “bumper nudge” met de Falcon  
• Ons bezoekje aan IKEA, waardoor de doos van de TV, niet meer functioneert als TV-tafel
• Een vers geplette reuzenspin in de deuropening

Huntsman Spider

Laten we beginnen met de mijlpaal dat we hier nu ruim een jaar zijn! Zo dat punt is afgehandeld.

De film Mad Max I was de doorbraak voor de overgewaardeerde acteur Mel Gibson… Ten gelegenheid van het 25 jarig jubileum van het uitkomen van deze film, was er in Little River het festival “Back 2 the Max”. Veel van de film is opgenomen rond dit gehucht 40 km. bij ons vandaan. Het festival was erg druk bezocht en leuk om even rond te kijken, alhoewel de “uitgebreide” memorabilia collectie ons wat tegen viel. (samengevat: een paar laarzen, een leren jas en een moviescript). Veel voertuigen uit de film (al zijn het replica’s denk ik) maakte gelukkig veel goed, en ook de bezoekjes aan de filmlocaties was erg leuk. 

Highway Police Car

Veranderende jaargetijden, betekent ook een veranderd uiterlijk van het landschap. Was alles in de winter nog groen en groeiend, nu is het gras al weer geel en in zomerrust. Je merkt goed dat in het veld geheel andere dieren plots te zien zijn. Veel red-back spiders in containers en aanhangers, tiger snakes en brown snakes in de buurt van kreken en gruntende koala mannetjes die hun territorium afbakenen. We lopen niet meer in het lange gras na te veel slangen te hebben gezien, en alleen nog met enkelbeschermers over onze boots heen. De bush is kurkdroog dus het bush fire season wordt helaas een hele lange zomer. 

Canola Fields

Alle canola (een koolgewas waaruit men olie haalt) is al geoogst, welke in het voorjaar prachtige gele velden opleveren. Veel andere wassen zullen helaas verloren gaan, en ook een groot deel van onze aanplant op het werk is reeds dood.

We hebben voor Victoria gekozen omdat hier binnen 5 uur rijden allerlei verschillende landschapstypen hebt, maar dan moet je er natuurlijk wel heen gaan! Zo zijn we een tourtje naar het Western District gaan doen, wat grotendeels bestaat uit volcanic grass lands, kratermeren en bluestone mansions zoals Barwon Park in Winchelsea.

Red Rock Look Out over the volcanic planes and crater lakes

Verder is het zeer schaars bevolkt en is het gebied erg afhankelijk van melkveehouderij en houtkap. Hordes toeristen kom je er niet tegen, en de grootste stad heeft dan ook maar zo’n 10.000 inwoners, en dat in een straal van 200 km. Boven op een oude vulkaan had je een mooi uitzicht over de vlakten.

King Parrot

Behalve Volcanic Plains zitten er ook rocky gorges hier in de buurt, en aangezien mijn half jaar project (waarvan net mijn contract is afgelopen) bij de Werribee Gorge was, hebben we die ook voor de eerste keer doorgelopen, althans geprobeerd. Door een “flood” moest je nu wel erg in de ijzeren kettingen hangen, dat verder wandelen te gevaarlijk werd… dus weer terug via dezelfde weg. Birdlife is altijd goed tijdens het het hiken.

Kletteren

Dan maar op zoek naar zeldzame Australische Zoogdieren in Mount Rothwell Conservation Park tijdens een spotlighting tour. Hier worden zeldzame zoogdieren uit de regio beschermd door een meters hoog electrisch hek. Quolls, Betong, Potoroos, Possoms en Bandicoots… allemaal vrij onbekende zoogdieren, die ooit in grote getalen voorkwamen op de Victorian Grasslands. Een aanrader, zeker nu ze een actief fokprogramma zijn gestart om dieren te herintroduceren in NP’s.

Shingle Back Skink

Kerst dit jaar was echt Kerst. Voor het eerst een boom gekocht in Oz, een pine tree, niet inheems, want inheemse pine trees heb je hier niet. Ook werden we uitgenodigd om bij Tina (collega Sander) en haar familie een kerstlunch te nuttigen, in een beach house in Barwon Heads. Het was prachtig weer, de food was good (op zijn Aussies…prawns, Turkey, cous cous….en alles koud geserveerd), de mensen zo aardig (we kregen zelfs kado’s), voor het eerst een Christmas bon bon (een fire cracker die je uit elkaar trekt waarna er een kadootje uitvalt) uit elkaar getrokken…kortom: het was super om onder de mensen te zijn ipv het alleen te vieren!  

Sunset at Mount William - Grampians NP

Na de lunch zijn we voor een paar dagen naar Grampians National Park vertrokken. Een groot NP van ca 180.000 Ha, wat in 2006 voor 47% is afgebrand in 1 dag! De begroeiing is in een razend tempo aan het terugkomen, maar het duurt nog even voordat de bomen weer een volgroeid bladerdek hebben. De camping die we voor de zekerheid hadden geboekt, zag er in eerste instantie niet uit, dus zijn we door gereden, naar een National Park Camping, zonder faciliteiten maar met veel natuur. Toen we door het dorpje reden, was het schemer, dus erg uitkijken voor veel overhoppende kangaroes, en bijna hadden we er eentje geaaid met onze bumper. Zonder een reden begon ik na een bepaalde bocht plots een stuk zachter te rijden, en precies op dat moment besluit er een koppeltje roo’s de grote oversteek te maken. Pffff…..

Camping in the Grampians

Op eerste Kerstdag kamperen, en om 22:00 uur ‘s avonds voor je tentje een biertje drinken uit je nieuwe esky, is even wennen, maar lang niet slecht! 

View on Halls Gap from the Pinnacle

De dag erna wat rustig aan gedaan, en wat rond getourd. Look-outje hier, fotootje daar, cappuchino hier, hapje daar. Pretty cruizy. ‘s Avonds stonden we op een andere camping en hier kwamen de roo’s al snel te voorschijn om voor je tent eens uitgebreid te gaan eten, poepen, paren en luieren. 

Camping with Macropods

De dagen erna flink gebushwalked naar de top van Mount William, The Pinnacle en een bezoek aan een voormalige goudzoekers stadje van 10.000 inwoners, waar nu alleen nog maar de open cut mines te zien zijn. Raar! Het hoogseizoen was officieel begonnen, maar wij hebben daar niet al te veel van gemerkt. Op de camping stonden we met 3 tenten op een veld van 40… geen overlast dus van jankende kinderen, slecht barbeque-ende buren (wij hebben trouwens een Ozzie-BBQ aangeschaft) en ongevraagde aandacht. Volgende trip naar de Victorian High Country of Wilsons Promontary… hoe dan ook, dit smaakt naar meer!

On top of Mount William

Mijn Green Corps Prject is afgelopen (officieel loopt mijn contract tot aankomende vrijdag), en mijn nieuwe gaat in op 12 januari. De diplomauitreiking was een groot succes mede door de grafische kracht van de Mac (Nogmaals dank ZZC) en de 3D Google Earth filmpjes die ik had gemaakt van de project sites. Ik zag dat de Program Manager en de Business Manager van CVA onder de indruk waren, dus wie weet…..

Huh?!

Ik start in januari als Project Officer op de W James Whyte Island Reserve, speciaal gericht op pest animal control. Samen met een Australische Ier werk ik dan 5 dagen in de week in dat reservaat. Het is maar een kort contract (2 maanden). Ze hadden me ook een 6 maanden contract aangeboden voor een nieuw Green Corps Project, maar ik hoop dat ik aan de komende 2 maand meer heb. (Blijft een gok natuurlijk!). Daarna in maart? Geen idee, maar ik vertrouw erop dat ik wel wat kan doen binnen CVA (Casual Team leaden, Green Corps Projectje, of misschien wat langer als Project Officer als ik geluk heb!)

Zonsondergang Borocay

Vanessa’s broer is getrouwd in de Filipijnen… hierover Nes:

21 oktober was het dan zover. Na 1 jaar heb ik mijn familie, mijn vader, moeder, broer en schoonzus, weer terug gezien….niet in Nederland, maar iets dichterbij huis: in de Filipijnen! Mijn broer Phil trouwde er 23 oktober in de hoofdstad Manila met mijn kakelverse schoonzus, zo mag ik haar nu noemen, Portia (afkomstig uit de Filipijnen). 

Banana smoothies

De eerste week verbleef ik in het huis van de neef van Portia in Manila. Het huis stond in een goede buurt, wat in een land als de Filipijnen betekent dat je in een ‘gated community’ woont. Er is veel bewaking en om de wijk in te komen moet je je kunnen identificeren. Mijn indrukken van Manila: druk, chaotisch verkeer (maar wonderlijk dat er zo weinig ongelukken gebeuren), overal security (van een bezinestation tot mall), vochtige hitte (zo anders dan Australie), supervriendelijke mensen, weinig groen / parken en het sociale leven speelt zich af in malls. De omgeving van Manila is prachtig: groene sawa’s, vulkanen, banaan- en ananasplantages.

Posing

We zijn ontzettend goed opgevangen door de familie van Portia. Niet alleen mochten we in het huis van Portia’s neef verblijven, maar we werden overal heen gereden door hun chauffeur Benny, kwamen op de mooiste plekken in de omgeving van Manila en aten het lekkerste eten wat je maar kunt bedenken in local restaurants of thuis, bereidt door de kok. In de eerste week wat van de omgeving kunnen genieten dankzij dag trips georganiseerd door Paulo, Portia’s broer. O.a. een tocht in de jungle / mangrove gemaakt in Subic Bay, het oude koloniale centrum van Manila en de vulkaan Taal bewonderd. 

Yes, I do?

23 oktober was het dan zover: het huwelijk. Nog nooit ben ik naar zo’n chique huwelijk geweest….haar en make-up werd voor de dames verzorgd door een haar stylist en make-up artist, in de kerk werd door een strijkersensemble muziek gespeeld (hoogtepunt Bitter Sweet Symphony van The Verve en Here comes the Sun van The Beatles) en de receptie werd gehouden in een uber chique hotel. 

Boracay

In de tweede week zijn familie en vrienden verkast naar het tropische eiland Boracay om daar verder te feesten. Het zand op het strand was wit, de zee mintgroen en warm en de cocktails en shakes waren goed. 

Het afscheid viel ontzettend zwaar. Met name het afscheid van Portia en Phil, omdat ik hen al zo weinig heb gezien de afgelopen jaren (Phil en Portia wonen in Londen). Toen ze me op het vliegtuig zetten, moest ik wel een traantje laten. Vooral omdat het de vraag blijft wanneer ik ze weer ga zien…… en dat kan sneller zijn dan ik had verwacht. Hierover in een later verhaal meer.

P&P

Voor oude foto’s klik hier!

Voor nieuw  foto’s klik hier!

Voor Filipijnen foto’s klik hier!

Cheers Nes en San

See ya!

Mijn vrijwilligerswerk op het Fort gaat goed. Er kan ook weinig eigenlijk niet zo goed gaan. Er gebeurt nu eenmaal daar niet zoveel, en pas als ik de munitiekamer zou laten ontploffen zou ik daadwerkelijk kunnen zeggen dat het niet zo goed gaat op het werk. Om eerlijk te zijn, is het een beetje saai archief- en computerwerk. Mar aan de andere kant is het wel erg leuk om met “heritage freaks” om te gaan en enigszins serieus genomen te worden, omdat je als inwoner van Europa al bijna als een volbloed historicus wordt gezien! In plaats van de hele dag verhalen over Angelina Jolie en Neighbours aan te horen, hoor ik op mijn niet-betaalde baan redelijk interessante dingen over de militaire historie van Australie. Afgelopen woensdag heb ik een cursus ‘museum interpretation and exhibitions’ gehad in Colac. 1,5 uur rijden, door het platteland van Victoria: schapen, heuvels, schapen, homesteads, schapen, oude muurtjes en schapen. Prachtig mooi! En de cursus was ook leuk!

De cursus, die ik volg om officieel tour guide / vrijwilliger te worden in het Marine Discovery Centre, is ook super. De groep bestaat voornamelijk uit biologiestudenten van Universiteiten in Melbourne, oftewel jongeren van begin 20. Gelukkig zijn er ook wat ouderen (ja ik weet het, ik studeerde vorig jaar ook nog!) ….waaronder een jongen uit Melbourne, van mijn leeftijd, waar ik het erg goed mee kan vinden. In de tussen tijd ben ik dankzij de cursus al op een boat cruise geweest op de Port Philip Bay (de baai voor Melbourne). Dat zal ik ook met de groepen toeristen moeten gaan doen.

Degene die weten hoe mijn zeebenen er voor staan, weten dat ik in 2004 gezworen heb nooit meer op een boot te gaan, maar dankzij mijn goede voorbereiding (snel in de ochtend nog naar de pharmacy om snel wat te halen tegen het over de railing hangen met je hoofd voor 4 uur “in a row”!) ben ik niet ziek geworden, want oh wat ging die boot tekeer, en heb ik kunnen genieten van een kolonie zeehonden (edit Sander: Voor de 3e keer zeeLEEUWEN! Ze hebben geen uitwendige oren dus zijn het LEEUWEN!) en een kolonie Jan van Genten (best wel  zeldzaam in Nederland). Aankomende week zal ik de eerste groepen families/tourists gaan begeleiden want de schoolvakantie is begonnen. Spannend, maar wel erg tof!

In de weekenden gaan we als “de toerist” nog steeds op stap. De afgelopen tijd hebben we Maits Rest Rainforest Walk bij Apollo Bay bezocht . We waren daar ook in 2004, en Sander ook nog eens afgelopen Juni, maar voor mij was het dus al lang geleden. Het is ongeveer 2 uur rijden en we hebben eens een andere route genomen dan de kust. Door het binnenland is erg leuk, en je komt veel onverwachte dingen tegen (vulkanen, kratermeren, Hollandse koeien en watervallen.) 

Twee weken terug zijn we in de Brisbane Ranges NP gaan wandelen, 1,5 uur ten noordwesten van Ocean Grove. De Anakie Gorge walk was pas weer heropend omdat er een jaar geleden overstromingen waren geweest. Het is ‘koala country’ maar we hebben er geen een gezien. Wel een swamp wallaby gespot (zitten ook voor ons huis in het Ocean Grove Nature Reserve) en wij moesten de Aussies, die ook stonden te kijken, vertellen wat voor soort het was!

Sander heeft daar nog een uitgebloeide bloem van een Grass Tree gevonden en de zaden eruitgepulkt. Deze zijn inmiddels gezaaid in “tubes”, en het kan een jaar duren voordat ze uitlopen. Pas na ongeveer 20 jaar zijn ze een enigszins aantrekkelijk plant. Lange termijn tuinieren zullen we maar zeggen.

Ahaa… Sander hier! Laatst zijn we in Melbourne geweest, omdat Nes voor de bruiloft van broeder “Philly” maar geen geschikte outfit kan vinden in Geelong. Nog twee weken en dan gaat Nes naar de Filipijnen dus de tijd begint te dringen. Bruiloft in Manilla betekent “chique”!

Na ook in Melbourne niet geslaagd te zijn, zijn we naar de Royal Botanical Gardens geweest om daar het voorjaar te proeven. Prachtig mooi… Ik ben helaas nog nooit in de Keukenhof geweest, maar ik kan me zo voorstellen dat de gemiddelde seniore bezoeker ook de Botanical Gardens geweldig vindt! Zo ook wij. Naast de tuinen ligt de Shrine of Remembrance, waar op dat moment een ceremonie van de Royal Australian Air Force werd gehouden. Onderin de shrine zit een soort van museum/stilte centrum waar Huib (Hollander Ocean Grove) een project heeft. Erg indrukwekkend!

Afgelopen weken op het werk waren erg afwisselend, en de kids beginnen zich eindelijk te gedragen zo als ik het zou willen: Meer dan 1 zin kunnen vormen zonder het woord “f*ck”, veiligheidsvesten en handschoenen aandoen zonder dat ik ze het hoef te zeggen en, beleefd mensen begroeten met “How are you doing”. 1 jongen die ‘s ochtends instapt zei nooit wat, maar die heb ik gezegd niet meer in te stappen zonder mij vriendelijk (al dan niet voorzien van een glimlach) te begroeten. Ach ja… we komen er wel.

Deze week stond het maken van een “freckled-duck-enclosure”, in een reservaatje net boven Geelong: Serendip Sanctuary. Erg leuk, en de kids mochten nog helpen met de kunstmatige inseminatie (uiteraard hadden de kids daar een politiek incorrect andere benaming voor) van een brolga (= kraanvogel). Ik maak af en toe wat foto’s op het werk, met mijn mobiel.. de kwaliteit is zozo, maar wel leuk om te zien (denk ik). Dit weekend is de zomertijd ingegaan (the end of day light saving).. en het tijdverschil is nu 9 uur, todat jullie wintertijd ingaat (dan wordt het weer 10 uur)

We hebben trouwens een tweede foto-album website, omdat de “eerste” vol is. Het maximum aantal MB is ingebruik, en aangezien we ze niet willen deleten, hebben we nu dus een extra album. Klik hier voor de nieuwe foto’s. 

Klik hier voor de oude foto’s.

Cheers!